AMAÇ: Travmatik diyafragma rüptürleri sýkça gözden kaçmasý nedeniyle tanýsý güç olan ve eþlik eden organ yaralanmalarý nedeniyle tedavisinde sorunlarla karþýlaþýlabilen bir patolojidir. Bu çalýþmada 1997-2003 tarihleri arasýnda kliniðimizde tedavi edilen diyafragma yaralanmalý hastalarýn demografik özellikleri, yaralanma þekilleri, eþlik eden organ patolojileri, tedavi þekilleri ile mortalite neden ve oranlarý deðerlendirildi. Ameliyat edilen 45 hastanýn (41 erkek; ort. yaþ 26.35±8.07) 12’sinde künt, 33’ünde penetran (14’ü ateþli silah yaralanmasý, 19’u kesici-delici alet yaralanmasý) yaralanma vardý. Hastalarda karaciðer (n=18, %40) ve dalak (n=16, %35.5) en sýk eþlik eden yaralanmalardý. Sadece 4 olguda (%8.9) ise izole diyafragma yaralanmasý vardý. Hastalarda taný genellikle yandaþ organ patolojileri nedeniyle yapýlan laparotomiler sýrasýnda konuldu (n=37, %82.2). Ameliyat öncesi taný hastalarda, bilgisayarlý tomografi (n=3, %6.7), diyagnostik peritoneal lavaj (n=3, %6.7) ve akciðer grafisi (n=2, %4.4) ile konuldu. Yaralanmalar Moore sýnýflamasýna göre grade 2 (n=10, %22.2), grade 3 (n=26, %57.7) ve grade 4 (n=9,%20) olarak sýnýflanmaktaydý. Tüm hastalarda onarýmlar transabdominal yolla primer sütürlerle yapýldý. Üç hastada (%6.7) eþlik eden akciðer yaralanmasýnýn onarýmý için ayrýca torakotomi uygulanmasý gerekti. Dört hastada (%8.9) mortalite izlendi. Travmatik diyafragma rüptürleri genellikle yandaþ organ yaralanmalarýyla seyreden, taný ve tedavisinde sorunlar olabilen, seyrek olmayarak mortalite ile sonuçlanan patolojilerdir. Acil hastalarda transabdominal yaklaþým uygun bir tedavi seçeneðidir. Diyafragmalarýn bütünlüðü travma nedeniyle yapýlan tüm laparotomilerde mutlaka araþtýrýlmalýdýr.
YÖNTEMLER:
BULGULAR:
SONUÇ:

AMAÇ: Bu çalýþmada katarakt cerrahisi uygulanan tek gözlü hastalarda ameliyat sonrasý görme prognozu ve cerrahi komplikasyonlarý araþtýrýldý. Fakoemülsifikasyon (FAKO) veya ekstrakapsüler katarakt ekstraksiyonu (EKKE) ve arka kamara göz içi lens implantasyonu (AK GÝL) uygulanan tek gözlü 29 hastanýn kayýtlarý geriye dönük olarak incelendi. Yaþlarý ortalama 76.8 olan 4 kadýn, 25 erkek toplam 29 hasta ortalama 21 ay boyunca takip edildi. Ameliyat sonrasý görme keskinliði 17 hastada 2 sýra ve altýnda, 10 hastada 3 sýra ve üstünde artarken, 2 hastada ayný kaldý. Tek gözlü hastanýn ameliyat öncesi ayrýntýlý öyküsü ve görmeyen gözün sorunlarý göz önünde bulundurulup, cerrahi sýrasýnda gerekli önlemler alýndýðý takdirde katarakt cerrahisinde komplikasyon oraný azalacak, cerrahi ve görme sonuçlarý hasta ve doktor açýsýndan oldukça tatmin edici olacaktýr.
YÖNTEMLER:
BULGULAR:
SONUÇ:

AMAÇ: Subaraknoid blok transüretral prostat rezeksiyonu ameliyatlarýnda sýk kullanýlan bir anestezi tekniðidir. Subaraknoid blok kalitesi kullanýlan lokal anestezik ilaçlara opioidlerin eklenmesi ile artýrýlabilir. Bu çalýþmada transüretral prostat rezeksiyonu ameliyatý geçirecek olgularda, intratekal yolla hiperbarik bupivakaine 2.5 mg sufentanil veya 25 mg fentanil eklenmesinin spinal anestezi kalitesi ve hemodinamik parametreler üzerine etkilerini araþtýrmayý amaçladýk. Bu ileriye dönük, randomize çalýþma, elektif olarak, subaraknoid blok yapýlarak transüretral prostat rezeksiyonu uygulanacak, “American Society of Anesthesiologists” (ASA) I-III grubundan 60 olgu üzerinde gerçekleþtirildi. Olgular rastlantýsal olarak üç gruba ayrýldýlar: Opioid kullanýlmayan grup (Grup K), 2.5 mg sufentanil kullanýlan grup (Grup S), 25 mg fentanil kullanýlan grup (Grup F). Tüm gruplarda, lokal anestezik olarak %0.5 hiperbarik bupivakain (12.5 mg) kullanýldý ve toplam ilaç solüsyon hacmi 4 ml’ye tamamlandý. Bloðun baþlama zamaný, duyusal bloðun ulaþtýðý en üst seviye, motor blok seviyesi, analjezi süresi ve geliþen yan etkiler deðerlendirildi. Kontrol grubu ile kýyaslandýðýnda, opioid kullanýlan gruplarda bloðun baþlama zamaný belirgin olarak kýsa bulundu. Analjezi süresi Grup S ve F’de belirgin olarak uzun bulundu. Kardiyovasküler ve solunum sistemi etkileri deðerlendirildiðinde, gruplar arasýnda farklýlýk gözlenmedi. Opioid kullanan gruplarda, sýk görülen yan etki olan kaþýntý, özellikle 2.5 mg sufentanil kullanýlan grupta sýk görülmüþtür. Sonuç olarak; hiperbarik bupivakaine 2.5 mg sufentanil veya 25 mg fentanil eklenmesi, transüretral prostat rezeksiyonu için yeterli anestezi ve ameliyat sonrasý dönemde yeterli sürede analjezi saðlamaktadýr.
YÖNTEMLER:
BULGULAR:
SONUÇ:

AMAÇ: Kliniðimizde genel cerrahi pratiðinde sýkça rastlanýlan stoma uygulamalarýmýzý deðerlendirmeyi amaçladýk. Stoma komplikasyonlarý hastalarda psikolojik sorunlara yol açar. Bu çalýþmada stomalý 102 hasta (54 erkek [%52.9], 48 kadýn [%47.1]) mortalite ve morbiditeye göre analiz edildi. Beslenme jejunostomili iki hasta intraabdominal stoma kaçaðý nedeniyle sepsisden kaybedildi. Dört hastada nekroz görüldü. Retraksiyon hastalarýn 11’inde görüldü. Yara yeri infeksiyonu ve deri irritasyonu sýrasýyla 11 ve 38 hastada gözlendi. Titiz cerrahi teknik ve doðru endikasyon ile stomalarda mortalite ve morbidite azaltýlabilir.
YÖNTEMLER:
BULGULAR:
SONUÇ:

AMAÇ: Bu çalýþmada fotokoagülasyona dirençli diyabetik diffüz maküla ödeminde intravitreal kristalize kortizonun (triamsinolon asetonid) anatomik ve görsel prognoza etkisini araþtýrmak amaçlandý. Yaþlarý 52 ile 75 arasýnda deðiþen diyabetli 30 hastanýn diffüz maküla ödemli 39 gözüne intravitreal 4 mg/0.1 ml triamsinolon asetonid enjekte edildi. Olgularýn tümüne daha önce lazer fotokoagülasyonu uygulanmýþtý. Olgular fundus fluoresein anjiyografisi (FFA) ve görme keskinliði yönünden 1., 3. ve 6. aylarda deðerlendirildi. Gözlerin 1., 3. ve 6. aylarda yapýlan düzeltilmiþ görme keskinliði ölçümleri sýrasýyla ortalama 0.35±0.16; 0.38±0.18 ve 0.32±0.16 olarak bulundu. Düzeltilmiþ görme keskinliklerinde 1. ayda ortalama 0.13±0.12; 3. ayda ortalama 0.17±0.12 ve 6. ayda ortalama 0.11±0.11’lük artýþ izlendi. Birinci ayda 25 gözde (%64.1) FFA’da düzelme izlenirken, 14 gözde (%35.9) FFA’da iyileþme gözlenmedi. Tedavi öncesi ortalama 15.38±2.40 mmHg olan göz içi basýnçlarýnda 1. ayda %24.2, 3. ayda %14.1 ve 6. ayda %12.2’lik artýþ saptandý. Göz içi basýncý 12 olguda 21 mmHg’nýn üzerine çýktý ve bu gözlerde göz içi basýncý topikal monoterapi ile kontrol altýna alýndý. Lazer fotokoagülasyona cevap vermeyen diyabetik diffüz maküla ödeminde, intravitreal triamsinolon asetonidin geçici bir süre için de olsa, gerek anatomik, gerekse görsel düzelme saðlayan, tecrübeli hekimler için uygulamasý kolay, maliyeti düþük ve komplikasyonlarý kabul edilebilir düzeyde bir tedavi yöntemi olduðu gözlendi.
YÖNTEMLER:
BULGULAR:
SONUÇ:

AMAÇ: Konjenital pes ekinovarusta (PEV) konservatif tedaviyle baþarý elde edilemeyen ve geç baþvuran olgularda cerrahi tedavi uygulanýr. Erken cerrahi tedavi fibrozis, nedbeleþme ve eklem katýlýðýný indüklediðinden cerrahi tedavi için en az üç ay beklemek gereklidir. Kliniðimizde 1997-2001 yýllarý arasýnda konjenital PEV tanýsý ile Kite yöntemi ile ilk basamak tedavileri yapýlýp tam düzelme saðlanamayan 15 hastanýn 24 ayaðýna cerrahi tedavi uygulandý. Hastalarýn ortalama yaþý 11 (6-36) ay idi. Hastalarýn 4’ü kýz, 11’i erkek olup; 10’unda bilateral, 3’ünde sol ve 2’sinde sað PEV mevcuttu. On altý ayaða komplet subtalar gevþetme (CSTR), 4 ayaða aþiloplasti, 4 ayaða posteromedial gevþetme uygulandý. Hastalarýn ortalama takip süreleri 36 (10-84) ay olup; sonuçlar Simons kriterlerine göre deðerlendirildiðinde 19 (%79) ayakta baþarýlý, 5 (%21) ayakta baþarýsýz sonuç alýnmýþtýr. Ýki olguda cilt nekrozu geliþmiþ, yara takibi ile sekonder giriþime gerek kalmadan sorunsuz iyileþmiþtir. Baþarýsýz sonuç aldýðýmýz 5 ayaðýn dördüne CSTR, birine ise posteromedial gevþetme uygulanmýþtý. Komplet subtalar gevþetme yara yeri sorunlarý ve “over” korreksiyon gibi komplikasyonlarý olmasýna karþýn tam bir düzelme saðlayabildiðinden, bizim de çoðu olgumuzda tercih ettiðimiz gibi günümüzde en sýk kullanýlan cerrahi prosedürdür.
YÖNTEMLER:
BULGULAR:
SONUÇ:

AMAÇ: Kompleks bir ameliyat olan pankreatikoduodenektominin mortalitesi son yýllarda azalmasýna raðmen morbiditesi hala yüksektir. Bu çalýþmada amacýmýz çeþitli nedenlerle pankreatikoduodenektomi yapýlan hastalarý sonuçlarý ile birlikte deðerlendirmektir.
YÖNTEMLER: Kliniðimizde 2002-2005 yýllarý arasýnda 25 hastaya Whipple prosedürü uygulandý.
BULGULAR: Ameliyat mortalitesi olmazken (%0); %36 hastada morbidite saptandý. Pankretikojejunal anastomoz hattýndan oluþan fistül oraný %8 idi. Pankreas baþý ve periampuller bölge malign tümörlerinde medyan saðkalým süresi 17 ay idi.
SONUÇ: Whipple prosedürü, endikasyonu olan hastalara uygulamada tereddüt edilmemelidir; fakat komplike bir ameliyat olmasý nedeniyle deneyimli merkezlerde uygulanmalý ve bu hastalar multidisipliner yaklaþýmla ele alýnmalýdýr.

Yoðun bakým hastalarý strese baðlý mukozal kanamalar açýsýndan oldukça yüksek risk taþýmaktadýr. Bu kanamalar klinik olarak önem taþýyabilir; bu durum mortalite ve morbiditeyi artýrmaktadýr. Bu hastalarda stres ülser profilaksisi yapýlmasýna karþýn saðkalým üzerine etkisi henüz gösterilememiþtir. Bu yazýda, stres ülser profilaksisine raðmen yoðun gastrointestinal kanamadan dolayý kaybedilen iki olguyu tartýþmayý amaçladýk.

Antifosfolipid sendromu; antifosfolipid antikorlarýnýn varlýðýnda tekrarlayan arteryel ve/veya venöz trombozlar ve/veya ölümcül kayýplarla seyreden bir hiperkoagülabilite durumudur. Baþta sistemik lupus eritematozis olmak üzere çeþitli otoimmün hastalýklarda sýk görüldüðü gibi infeksiyonlar, maligniteler ve ilaç kullanýmý sonrasý da görülebilir. Tromboembolik olaylarýn ve gebelerde tekrarlayan abortuslarýn incelenmesi esnasýnda antifosfolipid antikorlarýn gösterilmesiyle taný konulur. Trombozlar, aortadan prekapiller arteriole kadar tüm vasküler sistemde görülmekle birlikte en sýk alt ekstremitelerde ve kranyal damarlarda oluþur. Trombozun yerleþimine baðlý olarak geniþ bir klinik yelpaze gösterebilir. Asitle kliniðimize baþvuran olgunun incelenmesinde primer antifosfolipid sendromu ile uyumlu bulgular saptandý. Nadir görülmesi nedeniyle bu olgu sunuldu.