Son yıllarda Diabetes Mellitus'la birlikte görülen hipertansiyon iyi tanımlanmıştır. 1991'de Boston'da yapılan 3. Uluslararası Diabetes Mellitus ve Yüksek Kan Basıncı Simpozyumu'nda diabetik hastalarda hipertansiyon'un non-diabetiklere göre iki kez fazla görüldüğü vurgulanmıştır. Ayrıca diabetiklerde görülen dislipemilerle hipertansiyon arasında bir ilişki bilinmemektedir. Bu çalışmada, bizim toplumumuzda Diabetes Mellitus'la hipertansiyonun birlikte görülme sıklığını ve dislipemi ile ilişkisini araştırmak amacıyla Nisan ! 1992 - Ağustos 1992 arasında Polikliniklerimize müracaat eden 26'sı kadın olmak üzere toplam 47 diabetik olduğu bilinen hastada, kan şekeri, kan basınçları ve lipid profilleri araştırıldı. Olgularda hipertansiyon sıklığı %64 bulundu. Hipertansif diabetiklerde trigliserid ve VLDL kolesterol düzeyleri normotensif diabetiklere göre yüksekti (p< 0.05). Diğer lipid fraksiyonlarında anlamlı bir farklılık saptanmadı.

Ovülasyon indüksiyonu uygulanan olgularda a.ovarica ve a.uterina'nın renkli Doppler ölçümlerinin dominant folikül içerecek overin siklusun erken döneminde belirlenmesinde, ovülasyondan sonra luteal fazın değerlendirilmesinde, gebelik gelişme olasılığı yüksek olan olguların belirlenmesindeki yerini araştırdık. Bu amaçla toplam 45 infertilite olgusuna 60 siklus boyunca değişik tedavi protokolleri uygulandı ve adetin 3. günü, ovülasyon günü ve midluteal dönemde Doppler ölçümleri yapıldı. Çalışmamızda folikül gelişimi, ovülasyon ve korpus luteum fonksiyonları ile uteroovaryel hemodinami arasında fonksiyonel bir ilişki mevcut olduğu saptandı.

Çalışmamızın amacı amniotik sıvının dört kadrandaki dağılımının perinatal morbidite üzerine olan etkisini araştırmaktır. Doğum servisine spontan doğum ve doğum indüksiyonu için kabul edilen hastalar iki gruba ayrıldı. Amniotik sıvısının %50'sinden fazlası üst kadranlarda bulunan hastalar "üst kadran" büyük grup olarak kabul edildi. Diğer hastalar ise "alt kadran" büyük grubuna dahil edildi. Gruplar mekonyum boyanması, 1.ve 5. dakika Apgar skorlarının 7'den az olması, doğumun birinci evresinde variabl deselerasyonlar, geç deselerasyonlar, fetal distres nedeniyle sezaryen seksiyo ve umbilikal arter pH<7,20 yönünden karşılaştırıldı. Toplam 42 hasta değerlendirildi. Bu olguların 25'i üst kadran büyük grup, 17'si alt kadran büyük grupta idi. Üst kadran büyük grup, alt kadran büyük grupla karşılaştırıldığında persisten variabl deselerasyonlar (%23 yerine %56, p<0.05), mekonyum boyanması (% 12 yerine %28), 1. dak. Apgar skorunun 7'nin altında olması (%5 yerine %12), 5. dak. Apgar skorunun 7'nin altında olması (%0 yerine %4), geç deselerasyonlar (%5 yerine %20), fetal distres nedeniyle sezaryen seksiyo (%5 yerine %16) ve umbilikal arter pH<7,2 (%5 yerine %16) olarak bulundu. ASİ'nin dört kadrana dağılımı ve doğumun birinci evresinde persisten variabl deselerasyon arasında anlamlı bir ilişki vardır. Perinatal morbiditenin değerlendirilmesinde kullandığımız diğer parametreler için istatistiksel anlamlılık saptayamadık. Ancak üst kadran büyük grupta perinatal morbiditenin alt kadran büyük gruba oranla daha yüksek olduğunu gördük. Ayrıca perinatal morbidite yönünden oldukça yüksek negatif prediktif değerlerin bulunması bu tekniğin potansiyel bir tarama testi olabileceğini düşündürmektedir. Çalışma grubunun artırılarak daha sağlıklı sonuçlar elde edilebileceği inancındayız.

Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesi 2. Cerrahi Kliniğinde Ağustos-Aralık 1993 tarihleri arasında kronik taşlı kolesistit saptanan 20 olguya laparoskopik kolesistektomi yapılması planlandı. Olguların hepsinde tanı, klinik ve ultrasonografik tetkiklerle konuldu. Vakaların mekanik ikter olmadığı, klinik, laboratuvar ve ultrasonografik inceleme ile preoperatif devrede anlaşıldı. Komplikasyon olarak bir olguda (%5) koledok ve sağ hepatik arter yaralanması, bir olguda (%5) ilk trokar giriş yerinde kanama saptandı ve bunlarda laparatomiye geçildi. Ayrıca olguların ikisinde (%10) karaciğer yatağından batın içine safra sızıntısı, üçünde de (%15) postoperatif devrede göbek altı trokar giriş yerinde cilt altı enfeksiyonu saptandı. Batın içi dren tatbiki ile safra sızıntısı 48 saatte kontrol altına alındı. Cilt altı enfeksiyonu lokal tedavi ile düzeltildi. Komplikasyonlarımızın ve ameliyat süresinin olgu sayımız arttıkça belirgin şekilde azaldığı görüldü. Sonuçta laparoskopik kolesistektominin eğitimli ve tecrübeli cerrahlar tarafından rahatlıkla uygulanabileceği, fakat ameliyat maliyeti yüksekliğinin hala ciddi bir problem arz ettiği kanısına varıldı.

Anjiotensin konverting enzim (ACE) inhibitörü olan perindopril, 51 hastada (34 kadın, 17 erkek) iki ay süre ile kullanılmış, etkinlik ve kabul edilebilirliği değerlendirilmiştir. İki aylık tedavi sonunda yatar durumdaki sistolik kan basıncı ortalama 21 mmHg (163.9±1.5 mmHg'dan 141±1 mmHg'ya) ve diastolik kan basıncı ortalama 15 mmHg (102.8±0.4 mmHg'dan 87±0.4mm Hg'ya)kadar düşmüştür. Günde bir kez 4 mg ya da 8 mg perindopril, hastaların %92'sinde kan basıncını normal değerlere indirmiştir. İki hastada (%3.8) öksürük nedeni ile tedavi kesilmiştir. Perindopril ile yapılan bu çalışmada düşük yan etki insidansı, yüksek hasta uyumu ve tek başına antihipertansif etkinlik kabul edilebilir düzeyde bulunmuştur.

Prenatal sonografi ile epifiziel ossifikasyon merkezlerinin değerlendirilmesinin, standart fetal biometrik parametrelerin yeterliliğinin azaldığı üçüncü trimesterde gestasyonel yaş tespitinde yardımcı bir kriter olabileceği ileri sürülmüştür. Fetal gelişimde somatik gelişimden çok gestasyonel yaş yönünü yansıtan alternatif bir indeksin saptanması hiç kuşkusuz yararlı olacaktır. Daha önce bildirilmiş olan sonografik bulguları test etmek ve ossifikasyon merkezlerini görülme zamanı ile boyutlarının somatik gelişimle ilişkisi karşılaştırılmak amacı ile 57 normal gebe prospektif olarak değerlendirildi. Distal femoral epifiz (DFE); 33. gestasyonel haftada fetüslerin %82'sinde, 35. gestasyonel haftada %94'ünde görüldü. Proksimal tibial epifiz (PTE); 35. gestasyonel haftada fetüslerin %63,38. gestasyonel haftada %73'ünde görüldü. Proksimal humeral epifiz (PHE) 38. gestasyonel haftada fetüslerin %12'sinde izlendi. Ossifikasyon merkezlerinin boyutlarının gestasyonel yaştan çok doğum ağırlığı ile daha yakın ilişkili olarak lineer büyüdüğü tespit edildi (Doğum ağırlığı, r=0.75; p<0.00001 ve gestasyonel yaş r=0.41; p<0.0001). Sonuçta fetal diz ve omuz bölgesinde epifiziel ossifikasyon merkezlerin antenatal görülmesi ve ölçülmesinin üçüncü trimesterde fetal maturasyonun değerlendirilmesinde yararlı olacağını görüşüne varıldı.