A Comparative Analysis of Three Fixation Techniques for Non-Articular Pediatric Distal Tibia Fractures

INTRODUCTION: To evaluate the relationship between the distance of pediatric distal tibial fractures to the physis and the fixation methods used, as well as their impact on weight-bearing times and complications.
METHODS: This retrospective study included patients with open physes who underwent surgical treatment for pediatric distal tibial metaphyseal fractures in two centers between 2019 and 2024. Patients were grouped based on the fixation method used: K-wire, titanium elastic nails (TEN), or plate-screw fixation. Data collected included patient demographics, fracture distance to the physis, the ratio of fracture distance to metaphyseal width (DP/MW), weight-bearing times, and complications such as infection and reduction loss. Statistical analyses were performed using non-parametric tests, with a significance threshold of p<0.05.
RESULTS: The study included 75 patients (52 males, 23 females) with a mean age of 9.7 years. Fixation methods included K-wire fixation (27 patients), TEN fixation (26 patients), and plate-screw fixation (22 patients). Pain-free weight-bearing was observed after a median of 8 weeks [7-9] in the K-wire fixation group, a median of 6 weeks [6-7] in the plate-screw fixation group, and a median of 6 weeks [5-6] in the TEN fixation group. The duration of pain-free weight-bearing was significantly longer in the K-wire group.A positive correlation was observed between the fracture’s distance to the physis and earlier weight-bearing (p=0.041). Superficial infection developed in three patients (11.11%) who were fixed with K-wires and in one patient (4.55%) in the plate-screw fixation group. While loss of reduction was reported in one patient (3.70%) in the K-wire fixation group, no loss of reduction was observed in the other groups. No statistically significant differences in complications were observed between the groups.
DISCUSSION AND CONCLUSION: The time to weight-bearing is longer in patients treated with K-wire fixation compared to TEN and plate-screw fixation. Additionally, fractures located farther from the physis allow for earlier weight-bearing. These findings underscore the critical role of fracture location and fixation method in informing treatment strategies. Further randomized controlled trials are essential to validate and strengthen these results.

Keywords: Fracture fixa-tion, pediatric, tibia, weight-bearing.

Non-Artiküler Pediatrik Distal Tibia Kırıkları için Üç Fiksasyon Tekniğinin Karşılaştırmalı Analizi

GİRİŞ ve AMAÇ: Pediatrik distal tibia kırıklarının fizise uzaklığı ile kullanılan fiksasyon yöntemleri arasındaki ilişkiyi ve bunların ağırlık verme süreleri ve komplikasyonlar üzerindeki etkisini değerlendirmek.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Bu retrospektif çalışmada, 2019-2024 yılları arasında iki farklı merkezde pediatrik distal tibia metafiz kırıkları nedeniyle cerrahi tedavi uygulanan açık fizisli hastalar incelendi. Hastalar kullanılan fiksasyon yöntemine göre K-teli, titanyum elastik çivi (TEN) veya plak-vida fiksasyonu olmak üzere gruplara ayrıldı. Toplanan veriler arasında hasta demografisi, kırığın fizise uzaklığı, kırık-fizis mesafesinin metafiz genişliğine oranı (DP/MW), ağırlık verme süreleri ve enfeksiyon ile redüksiyon kaybı gibi komplikasyonlar yer aldı. İstatistiksel analizler parametrik olmayan testler kullanılarak yapıldı ve anlamlılık sınırı p<0.05 olarak belirlendi.
BULGULAR: Çalışmaya yaş ortalaması 9.7 yıl olan 75 hasta (52 erkek, 23 kadın) dahil edildi. Fiksasyon yöntemleri K-teli ile fiksasyon (27 hasta), TEN fiksasyonu (26 hasta) ve plak-vida fiksasyonu (22 hasta) olarak belirlendi. Ağırlık verme, K-teli grubunda ortalama 8. haftada başlatıldı ve bu süre TEN ve plak-vida gruplarına kıyasla anlamlı derecede uzundu (ortalama 6 hafta, p<0.05). Kırığın fizise uzaklığı ile daha erken ağırlık verme arasında pozitif bir korelasyon gözlendi (p=0.041). Yüzeyel enfeksiyonlar 4 hastada görülürken, 1 hastada redüksiyon kaybı rapor edildi. Gruplar arasında komplikasyonlar açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunamadı.
TARTIŞMA ve SONUÇ: K-teli ile fiksasyon yapılan hastalarda ağırlık verme süresi, TEN ve plak-vida fiksasyonu yapılan hastalara göre daha uzun bulundu. Ayrıca, fizisten daha uzak konumlanan kırıklar daha erken ağırlık vermeye olanak sağlamaktadır. Bu bulgular, kırık lokalizasyonunun ve fiksasyon yönteminin tedavi stratejilerinin belirlenmesindeki kritik rolünü vurgulamaktadır. Bu sonuçların doğrulanması ve güçlendirilmesi için daha fazla randomize kontrollü çalışmaya ihtiyaç vardır.

Anahtar Kelimeler: Ağırlık verme, kırık fiksasyonu, pediatrik, tibia.