How Accurate is Self-Reported Parental Height? Evidence From a Tertiary Pediatric Endocrinology

INTRODUCTION: Parental height is a key component of growth assessment in children; however, it is often self-reported. The accuracy of reported parental height and its potential clinical implications remain insufficiently studied.
METHODS: Parents of the first 100 children attending a tertiary pediatric endocrinology clinic for the first time were included. Parental height was first self-reported and subsequently measured using a standardized stadiometer. Height standard deviation scores (SDS) were calculated based on Neyzi reference data. Reporting error was defined as the difference between reported and measured height (Δ SDS). Agreement was assessed using Wilcoxon signed-rank tests and Bland–Altman analysis. Correlations were evaluated using Spearman’s rank test.
RESULTS: A total of 96 mothers and 58 fathers were included. Self-reported height was significantly higher than measured height in both mothers (159.3±6.1 vs. 157.3±5.6 cm, p<0.001) and fathers (174.8±5.3 vs. 172.7±4.6 cm, p<0.001). Over-reporting of ≥2 cm was observed in 51.0% of mothers and 58.6% of fathers. Bland–Altman analysis demonstrated a mean bias of 2.0 cm in mothers and 2.3 cm in fathers, with wide limits of agreement. No significant correlation was found between measured height SDS and reporting error in either group. Reporting accuracy was not influenced by parental stature, sex, or shared family behavior.
DISCUSSION AND CONCLUSION: Self-reported parental height frequently overestimates true height and shows substantial individual variability in a pediatric endocrinology setting. Whenever possible, direct measurement of parental height should be incorporated into routine clinical practice to ensure accurate growth assessment.

Keywords: Parental height, pediatric endocrinology, self-reported height, target height.

Ebeveynlerin Beyan Ettikleri Boy Ölçümlerinin Güvenilirliği: Üçüncü Basamak Bir Çocuk Endokrinoloji Merkezinden Bulgular

GİRİŞ ve AMAÇ: Ebeveyn boyu, çocuklarda büyümenin değerlendirilmesinde temel bir bileşen olmakla birlikte, çoğu zaman beyan ettikleri boy kabul edilir. Ancak ebeveynlerin bildirdiği boy ölçümlerinin doğruluğu ve bunun olası klinik sonuçları yeterince araştırılmamıştır.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Üçüncü basamak bir çocuk endokrinoloji kliniğine ilk kez başvuran ilk 100 çocuğun ebeveynleri çalışmaya dâhil edildi. Ebeveynlerin boyları önce öz bildirim yoluyla alındı, ardından standart bir stadiometre kullanılarak ölçüldü, boy standart sapma skorları (SDS) hesaplandı. Bildirim hatası, bildirilen ve ölçülen boy arasındaki fark (Δ SDS) olarak tanımlandı. Uyum, Wilcoxon işaretli sıralar testi ve Bland–Altman analizi ile değerlendirildi. Korelasyon analizleri Spearman sıra korelasyon testi ile yapıldı.
BULGULAR: Çalışmaya toplam 96 anne ve 58 baba alındı. Hem anneler hem de babalar boylarını, ölçülen değerlere göre anlamlı olarak daha uzun bildirdi (anneler: 159.3±6.1 ve 157.3±5.6 cm; babalar: 174.8±5.3 ve 172.7±4.6 cm; her ikisi için p<0.001). Annelerin %51.0’i, babaların ise %58.6’sı boyunu en az 2 cm daha uzun bildirmişti. Bland–Altman analizi, annelerde ortalama 2.0 cm, babalarda ise 2.3 cm’lik fazla bildirim olduğunu ve bireyler arasında belirgin farklılıklar bulunduğunu gösterdi. Ölçülen boy SDS ile Δ SDS arasında anlamlı bir ilişki saptanmadı. Ayrıca, bildirim doğruluğu ebeveynin boyu, cinsiyeti veya aile içi ortak davranışlardan etkilenmedi.
TARTIŞMA ve SONUÇ: Çocuk endokrinoloji pratiğinde ebeveynlerin bildirimine dayalı boy ölçümleri, gerçek boyu sıklıkla olduğundan yüksek göstermekte ve belirgin bireysel değişkenlik içermektedir. Büyümenin doğru değerlendirilmesini sağlamak için, mümkün olan durumlarda ebeveyn boylarının doğrudan ölçülmesi rutin klinik uygulamaya dâhil edilmelidir.

Anahtar Kelimeler: Bildirime dayalı boy, çocuk endokrinolojisi, ebeveyn boyu, hedef boy.