GÝRÝÞ ve AMAÇ: Yanýk yoðun bakým ünitelerine (YBÜ) yatýrýlan hastalarda kan transfüzyonu ihtiyacýný artýrmaktadýr. Uzun süreli yoðun bakýmda kalmayla paralel olarak kan dolaþýmý infeksiyonlarý (KDÝ) riski de artmaktadýr. Bu çalýþma, transfüzyon ve BSI arasýndaki iliþkiyi incelemeyi ve kýsýtlayýcý transfüzyon uygulamasýný teþvik etmeyi amaçlamaktadýr.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Hastanemizin yanýk yoðun bakým ünitesinde beþ yýl boyunca ciddi yanýklarý (toplam vücut yüzey alanýnýn %20’sinden fazla) olan 158 hasta tedavi edildi. Restriktif transfüzyon için hemoglobin (Hb) eþiði 7 g/dL, liberal transfüzyon için ise 10 g/dL olarak belirlendi.
BULGULAR: Çalýþmaya dahil edilen 158 hastanýn %17.7’si (n=28) kadýndý. Hastalarýn yaþ ortalamasý 41±15 yýldý. Yanýk toplam vücut yüzey alaný (TBSA) ortalamasý %42.7±17 (aralýðý: %20-92) idi. Yanýk nedenleri %79.2’sinde (n=125) alev, %10.1’inde (n=16) elektrik, %7’sinde (n=11) kaynar su, birer hastada (n=0.6) sýcak yað ve buhar ve %2.5’inde (n=4) kimyasal maddelerdi. Hastalarýn %11.4’ünde (n=18) kýsmi kalýnlýkta yanýk, %69’unda (n=109) karýþýk derinlikte (kýsmi/tam kalýnlýkta) yanýk ve %19.6’sýnda (n=31) tam kalýnlýkta yanýk mevcuttu. Toplam transfüzyon sayýsý ile yanýk yüzdesi, yanýk yoðun bakým ünitesinde kalýþ süresi, gerçekleþtirilen eskaratomi sayýsý, son hemoglobin (Hb), beyaz kan hücresi (WBC) sayýsý ve taze dondurulmuþ plazma (TDP) ünitesi sayýsý arasýnda istatistiksel olarak anlamlý bir iliþki bulunmuþtur (p<0.05). Eritrosit süspansiyonu (ES) transfüzyonlarýnýn %72.5-86.8’inde kýsýtlayýcý transfüzyon uygulanmýþtýr. KDÝ’ler arasýnda en sýk izole edilen patojenler %28.5 (n=45) oranýnda koagülaz negatif stafilokok (KNS), %19.6 (n=31) oranýnda A. baumannii ve %12.7 (n=20) oranýnda P. aeruginosa olmuþtur. Transfüzyon sayýsý ile KNS ve P. aeruginosa izolatlarýnýn varlýðý arasýnda istatistiksel olarak anlamlý bir iliþki bulunurken (p<0.05), A. baumannii izolatlarý arasýnda böyle bir iliþki bulunmadý (p>0.05). Candida türlerinin neden olduðu BSI oraný %4.5 (n=7) idi.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Yanýk yoðun bakým hastalarýnda transfüzyonla iliþkili reaksiyonlarý ve KDÝ riskini en aza indirirken optimum hasta desteðini saðlamak için kýsýtlayýcý bir transfüzyon stratejisi öneriyoruz.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Gram-pozitif mikroorganizmalar kan kültürlerinde sýklýkla saptanmakta olup, bu durum gerçek bir enfeksiyon ya da kontaminasyonu gösterebilir. Bu çalýþma, çocuk yoðun bakým ünitesinde (ÇYBÜ) gram-pozitif kültür sonucu olan hastalarda rutin laboratuvar belirteçleri, klinik sonuçlar ve antibiyotik tedavisi arasýndaki iliþkiyi incelemeyi amaçladý.
YÖNTEM ve GEREÇLER: 2016-2019 yýllarý arasýnda gram-pozitif kültür sonucu saptanan 179 ÇYBÜ hastasýnýn retrospektif olarak kayýtlarý analiz edildi. Demografik bilgiler, ateþ durumu, mikrobiyolojik sonuçlar, uygulanan antibiyotik tedavileri, laboratuvar deðerleri ve saðkalým sonuçlarý toplandý.
BULGULAR: Hastalarýn medyan yaþý 33.00 ay (IQR: 8.00–66.00) olup, 109 (%60.9) erkek ve 70 (%39.1) kýz hastaydý. Olumlu kan kültürü sonucu 90 hastada (%50.3) saptandý. Vancomycin 59 hastaya (%33), teikoplanin ise 31 hastaya (%17.3) verildi. Hastanede 34 hasta (%18.9) yaþamýný yitirdi. Ýzole edilen mikroorganizmalar Staphylococcus türleri (%31.3), metisilin dirençli Staphylococcus epidermidis (MRSE) (%45.3), Staphylococcus aureus (%12.3), Staphylococcus epidermidis (%8.4) ve metisilin dirençli Staphylococcus aureus (MRSA) (%2.8) olarak tespit edildi. Beyaz kan hücresi (BKH) ve trombosit (PLT) sayýlarý, sað kalanlarda kaybedenlere göre anlamlý olarak yüksekti (sýrasýyla, p=0.001 ve p<0.001). Diðer kategorik deðiþkenler ile mortalite arasýnda anlamlý iliþki bulunmadý (p>0.05).
TARTIÞMA ve SONUÇ: Gram-pozitif kültür sonuçlarý pediatrik yoðun bakým ünitelerinde sýkça karþýlaþýlmaktadýr. Enfeksiyon ve kontaminasyonun ayrýmýný yapmak için klinik ve laboratuvar parametrelerinin dikkatle deðerlendirilmesi ve enfeksiyon varlýðýnda uygun tedavinin baþlanmasý gerekmektedir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Trombosit indekslerinin [trombosit (PLT), trombositkrit (PCT), ortalama trombosit hacmi (MPV), trombosit daðýlým geniþliði (PDW)] varis dýþý üst gastrointestinal sistem (GÝS) kanamalarýnda kanama ciddiyeti ve prognozu öngörmedeki yerini belirlemeyi amaçladýk.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Varis dýþý üst GÝS kanamasý nedeniyle yatýrýlmýþ 210 hasta çalýþmaya alýndý. Hastalarýn baþvuru anýndaki, 5. gündeki ve taburculuklarýndaki tam kan sayýmý deðerleri kaydedildi. Hastalarýn Rockall ve Blatchford skorlarý hesaplandý ve Forrest sýnýflamasý yapýldý.
BULGULAR: Yatýþ süresi 5 gün üzeri ve transfüzyon ihtiyacý olan hastalarýn Blatchford ve Rockall skorlarý; olmayan gruba göre daha yüksekti (p<0.001). Yatýþ süresi 5 gün üzeri ve altýnda olan gruplar ve transfüzyon yapýlan ve yapýlmayan gruplar karþýlaþtýrýldýðýnda PLT, PCT, MPV ve PDW deðerleri arasýnda anlamlý fark saptanmadý (p>0.05). Ýlk baþvuru esnasýndaki MPV ve taburculuk esnasýndaki MPV ve PDW deðerleri ile Blatchford skoru arasýnda ayný yönlü çok zayýf bir iliþki bulundu. Taburculuk esnasýndaki MPV ve PDW deðerleri ile Rockall skoru arasýnda ayný yönlü çok zayýf bir iliþki bulundu. Yatýþ süresinin 5 gün ve üzeri olmasý riskini öngörmede, ileriye doðru seçimli lojistik regresyon analizi yapýldýðýnda trombosit indeksleri baðýmsýz prediktör olarak saptanmadý
TARTIÞMA ve SONUÇ: Üst GÝS kanamalarýnda kanama ciddiyeti ve prognozu belirlemede trombosit indekslerinin baðýmsýz prediktor olarak yer almadýðý, ancak MPV ve PDW nin skorlama sistemleri ile çok zayýf iliþkili olduðu gözlendi.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Bu çalýþmada, ileri düzey bir kadýn hastalýklarý ve doðum merkezinde, 10 yýllýk süreçte tek doz metotreksat ile tedavi edilen ektopik gebelik olgularýnýn baþarý oraný ile tedaviye yanýtý etkileyen faktörlerin deðerlendirilmesi amaçlanmýþtýr.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Çalýþmaya Ocak 2014-Aralýk 2024 tarihleri arasýnda ektopik gebelik tanýsý konmuþ ve tek doz sistemik metotreksat tedavisi uygulanan toplam 120 hasta retrospektif olarak dâhil edilmiþtir. Hastalarýn demografik verileri, klinik bulgularý, baþlangýç β-hCG düzeyleri, tedavi yanýtlarý ve gerekirse cerrahiye geçiþ oranlarý analiz edilmiþtir.
BULGULAR: Çalýþmada tek doz metotreksat ile tedavi baþarýsý %78.3 olarak saptanmýþtýr. Ýkinci doz metotreksat uygulamasý %13.3, cerrahi gereksinim oraný ise %8.3 olarak bulunmuþtur. Baþlangýç β-hCG düzeyinin tedavi baþarýsýný etkileyen en önemli faktör olduðu tespit edilmiþtir (p<0.001).
TARTIÞMA ve SONUÇ: Tek doz metotreksat tedavisi, uygun kriterleri taþýyan ektopik gebelik olgularýnda etkili ve güvenli bir tedavi seçeneðidir. Baþlangýç β-hCG düzeyi ve ektopik kitle özellikleri dikkate alýnarak hasta seçiminin dikkatli yapýlmasý, tedavi baþarýsýný artýrabilir ve cerrahiye olan gereksinimi azaltabilir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Distal femoral fizyel yaralanmalarý genellikle yüksek enerjili travmalardan sonra oluþur ve pediatrik popülasyonda görülen ciddi yaralanmalardýr. Bu çalýþmanýn amacý, birinci seviye pediatrik travma merkezinde tedavi edilen distal femoral fizyel yaralanmalarý epidemiyolojik olarak incelemek ve takip sýrasýnda oluþan komplikasyonlarý bildirmektir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Çalýþmaya, acil servise distal femoral fizyel yaralanma ile baþvuran, 18 yaþ altý hastalar dahil edildi. Hastalarýn demografik verileri, týbbi öyküleri, ameliyat öncesi bulgularý, yaralanma mekanizmalarý, ameliyat sonrasý sonuçlarý, takip süresince geliþen komplikasyonlar kaydedildi. Kýrýklarý kategorize etmek için Salter-Harris sýnýflamasý kullanýldý.
BULGULAR: Çalýþmaya toplam 21 hasta alýndý ve yaþ ortalamasý 12.3 yýl (daðýlým, 1-16 yýl) idi. Erkek/kadýn oraný 2.5 idi. 12 hastada (%57.2) Salter-Harris tip 2 kýrýk vardý ve bu en sýk görülen tipti. 19 (%90.5) kýrýk farklý fiksasyon yöntemleri kullanýlarak cerrahi olarak tedavi edildi. Ortalama takip süresi 97 ay (daðlým, 72-133 ay) idi. Takip sýrasýnda gözlenen komplikasyonlar genu valgum (n=2, %9.5), ekstremite uzunluk farký (n=2, %9.5), reoperasyon (n=7, %33.3) ve hareket kýsýtlýlýðý (n=1, %4.8) idi.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Distal femoral fizyal yaralanmalar yüksek komplikasyon oranýna sahip yaralanmalardýr ve bu komplikasyonlar, büyüme duraklamasý gibi, yetiþkinlikte ciddi sorunlara yol açabilir. Bu yaralanmalar nispeten nadir görülse de, hastalar uygun þekilde tedavi edilmeli ve olasý geç komplikasyonlar için iskelet maturitesine kadar düzenli olarak takip edilmelidir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Vicdani zekâ, mantýksal ve duygusal zekâdan farklý olarak karar aþamasýnda vicdana danýþarak iyiyi ve kötüyü bulmak ve bilinçli olarak iyiyi, doðruyu seçmek þeklinde tanýmlanabilir. Bu çalýþmada, saðlýk çalýþanlarýnýn vicdani özelliklerinin sosyodemografik özelliklere göre farklýlýklarýný belirlemek amaçlanmýþtýr.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Bu çalýþma tanýmlayýcý ve kesitsel tipte planlanmýþtýr. Veriler, Kiþisel Bilgi Formu ve Vicdani Zekâ Ölçeði kullanýlarak elde edilmiþtir. Kiþisel Bilgi Formu çalýþanlarýn demografik özellikleri yedi soru ve ölçekler kapsamýndaki 32 maddeden oluþmaktadýr. 2017 yýlýnda Aktý ve arkadaþlarý tarafýndan geliþtirilen Ölçek 32 maddeden ve 7 alt faktörden oluþmaktadýr. Çalýþmanýn evrenini toplam 380 çalýþan oluþturmaktadýr. Örnekleme gidilirken tam sayým metoduyla tüm çalýþanlara ulaþýlmaya çalýþýlmýþtýr. Araþtýrmaya katýlmayý kabul eden 277 kiþiye ulaþýlarak anket yapýlmýþtýr. Veriler SPSS programýnda istatistiksel teknikler kullanýlarak analiz edilmiþtir.
BULGULAR: Vicdani zekâ ölçeði Cronbach alpha deðeri 0,87 olarak bulunmuþtur. Bu sonuç, araþtýrma için ölçeðinin güvenilir olduðu göstermektedir. Katýlýmcýlarýn %84.1’inin kadýn olduðu, %63.9’unun evli olduðu, %35.5’inin çocuðu olmadýðý, %41.3’ünün 26-34 arasý yaþta olduðu, %40.1’inin lise mezunu olduðu, %51.5’inin 5 yýl altýnda hizmet süresine sahip olduðu, %43’ünün Ebe-hemþire meslek grubuna sahip olduðu görülmektedir. Vicdani zekâ ortalamasý 121.28 ve standart sapmasý 12.8 olarak bulunmuþtur.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Araþtýrma bulgularýna göre katýlýmcýlarýn vicdani zekâ puaný ortalamalarý yüksek seviyede bulunmuþtur. Saðlýk çalýþanlarýnýn vicdan zekâ ortalama puanlarýnýn sosyodemografik özelliklerinden cinsiyet ve medeni durum deðiþkenlerine göre farklýlýk göstermediði sonucuna ulaþýlmýþtýr. Saðlýk çalýþanlarýnýn vicdani zekâ ortalama puanlarýnýn sosyodemografik özelliklerinden çocuk sayýsý, yaþ, öðrenim durumu, hizmet süresi ve unvan deðiþkenlerine göre farklýlýk gösterdiði sonucuna ulaþýlmýþtýr.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý, polikistik over sendromu (PKOS) tanýsý alan kadýnlarda elektronik saðlýk okuryazarlýðý ile saðlýk iliþkili yaþam kalitesi arasýndaki iliþkiyi deðerlendirmektir
YÖNTEM ve GEREÇLER: Çalýþma, PKOS’lu kadýnlar arasýnda yürütülen kesitsel, web tabanlý bir anket araþtýrmasýdýr. Katýlýmcýlar, elektronik Saðlýk Okuryazarlýðý Ölçeði (eHEALS) ve PKOS Yaþam Kalitesi Ölçeði-50’nin (PCOSQ-50) Türkçe’ye valide edilmiþ ölçeklerini doldurmuþtur. Elektronik saðlýk okuryazarlýðý ile yaþam kalitesi arasýndaki iliþkiyi deðerlendirmek üzere Spearman korelasyon analizi ve yaþ, beden kitle indeksi (BKÝ), eðitim düzeyi ve medeni durum gibi kovaryantlar için düzeltilmiþ multiple lineer regresyon analizi uygulanmýþtýr.
BULGULAR: Çalýþmaya toplam 399 kadýn katýlmýþtýr. Katýlýmcýlarýn yaþ ortalamasý 28.5±6.5 yýl, ortalama BKÝ deðeri ise 27.1±9.1 kg/m²’dir. eHEALS puanlarý ile PCOSQ-50 toplam puanlarý arasýnda orta düzeyde pozitif bir korelasyon saptanmýþtýr (ρ=0.315, p<0.001). En güçlü iliþki duygusal alt boyutta gözlenmiþtir (ρ=0.326, p<0.001), bunu baþ etme (ρ=0.239, p<0.001) ve hirsutizm (ρ=0.240, p<0.001) alt boyutlarý izlemiþtir. Regresyon analizinde, eHEALS skoru yaþam kalitesinin anlamlý bir pozitif yordayýcýsý olarak bulunmuþtur (β=0.282, p<0.001); BKÝ ise yaþam kalitesiyle negatif yönde iliþkili çýkmýþtýr (β=-0.353, p<0.001).
TARTIÞMA ve SONUÇ: PKOS’lu kadýnlarda daha yüksek düzeyde elektronik saðlýk okuryazarlýðý, özellikle duygusal iyilik hali ve baþ etme stratejileri olmak üzere yaþam kalitesinin pek çok yönüyle olumlu þekilde iliþkilidir. Dijital saðlýk okuryazarlýðýný geliþtirmeye yönelik hedeflenmiþ müdahaleler, bu hasta grubunda semptom yönetimi ve psikososyal iyilik halini artýrmada etkili olabilir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý, çocuk yoðun bakým ünitesinde (ÇYBÜ) uzun süre kalan hastalarýn klinik ve demografik özelliklerini, yatýþ süresini uzatan týbbi ve sosyal nedenlere odaklanarak analiz etmektir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: ÇYBÜ’de 1 Ocak 2017 ile 1 Mayýs 2025 tarihleri arasýnda 30 günden fazla yatan hastalarýn týbbi kayýtlarý yatýþ süresini uzatan nedenler açýsýndan retrospektif olarak incelendi.
BULGULAR: Toplam 328 uzamýþ ÇYBÜ yatýþý olan hasta çalýþmaya dahil edildi. Hastalarýn ortalama yaþý 4.3 yýl (daðýlým: 1 ay – 17.8 yýl), ortalama ÇYBÜ yatýþ süresi 92 gün olarak saptandý (daðýlým: 30–920 gün). En sýk baþvuru nedeni solunum yetersizliði idi (%68.9). Hastalarýn %71.6’sýnda altta yatan kronik hastalýk mevcuttu. Bu hastalýklarýn en yaygýn olanlarý santral sinir sistemi hastalýklarý (%30.2) ve kronik solunum sistemi hastalýklarýydý (%23). Toplamda 214 hastaya (%65.2) trakeostomi iþlemi uygulanýrken, 72 hastada (%22) gastrostomi açýlmasý gerekli olmuþtur. Tüm hastalar (%100) mekanik ventilasyon desteði aldý. Mortalite, toplam 34 hastada (%14.8) gözlendi; bu ölümlerin 21’i (%13.4) kardiyak nedenlere, 13’ü (%1.4) ise beyin ölümüne baðlýydý. Trakeostomi uygulanan hastalarda, ÇYBÜ’de kalýþ süresi çoðunlukla hastanýn klinik
durumundan baðýmsýz, klinik dýþý nedenlerle uzamýþtý.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Sosyal nedenlerle ÇYBÜ’ne kabul edilen hastalarda, yatýþ süresi anlamlý düzeyde daha uzun bulunmuþ; bu hastalarda trakeostomi uygulama oraný, kronik ventilasyon desteði ihtiyacý ve altta yatan kronik hastalýk prevalansý daha yüksek saptanmýþtýr. COVID-19 pandemisi sonrasý süreçte, sosyal nedenli yoðun bakým kabul oranlarýnda artýþ saptanmýþtýr. Yoðun bakým kaynaklarýný belirgin þekilde tüketen bu hasta grubuna yönelik alternatif bakým modellerinin geliþtirilmesi, ÇYBÜ üzerindeki yükün azaltýlmasýna katký saðlayabilir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Yoðun bakým ünitesinden (YBÜ) servise hasta transferi, klinik açýdan zorlu bir süreçtir. Devir kararýnýn titizlikle verilmesi ve serviste yakýn izlem saðlanmasý, mortaliteyi ve yoðun bakýma tekrar yatýþ gereksinimini azaltabilir. Bu çalýþmanýn amacý, üçüncü basamak yoðun bakým ünitesinden göðüs hastalýklarý servisine devredilen hastalarda bir aylýk mortalite ile iliþkili prognostik faktörleri deðerlendirmektir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Bu retrospektif gözlemsel çalýþmaya, Ocak 2024-Temmuz 2024 tarihleri arasýnda üçüncü basamak yoðun bakým ünitesinden göðüs hastalýklarý servisine devredilen hastalar dahil edilmiþtir. Hastalara ait demografik, klinik ve laboratuvar bulgular ile taburculuk durumu ve bir aylýk mortalite verileri deðerlendirilmiþtir.
BULGULAR: Çalýþmaya toplam 114 hasta dahil edildi. Bir aylýk mortalite oraný %23.7 (27 hasta) idi. Mortalite geliþen hastalarda albümin ve hemoglobin düzeyleri anlamlý olarak daha düþük, servise yatýþ sýrasýnda ortalama kalp atýþ hýzý ise daha yüksekti. Ayrýca, tek deðiþkenli analizde yoðun bakým ünitesine yeniden yatýþ ve malignite varlýðý mortalite ile anlamlý þekilde iliþkiliydi. Ancak çok deðiþkenli lojistik regresyon analizinde yalnýzca yoðun bakým ünitesine yeniden yatýþ, mortalitenin baðýmsýz bir öngörücüsü olarak kaldý (p=0.032); malignite ve yüksek kalp atýþ hýzý ise istatistiksel olarak anlamlý bulunmadý (sýrasýyla, p=0.297 ve p=0.092).
TARTIÞMA ve SONUÇ: Üçüncü basamak yoðun bakým ünitesinden göðüs hastalýklarý servisine devredilen hastalarda kýsa dönem mortalite riski yüksektir. Bu çalýþmada, yoðun bakýma yeniden yatýþýn bir aylýk mortalitenin baðýmsýz bir öngöstergesi olduðu gösterilmiþtir. Ayrýca, yüksek nabýz sayýsý istatistiksel olarak sýnýrda anlamlýlýk göstermiþtir. Bu parametreler, yüksek riskli hastalarýn belirlenmesinde klinik açýdan dikkate alýnmalý; bu hastalarýn erken tanýmlanmasý ve yakýndan izlenmesi, klinik sonuçlarý iyileþtirmeye katký saðlayabilir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Gebelik sürecinde alýnan serviks uteri kanser tarama testlerinden yüksek riskli human papillomavirüs (HPV) pozitif ve anormal servikal sitolojik testi (CVS) sonuçlarýnýn kolposkopik deðerlendirmesi ve antenatal ve postpartum dönemde sitolojik ve histopatolojik sonuçlarýnýn karþýlaþtýrýlmasý amaçlandý.
YÖNTEM ve GEREÇLER: 2022-2025 yýllarý arasýnda rutin antenatal takiplerinde alýnan serviks uteri kanser tarama testlerinde HPV pozitif ve anormal sitolojik sonuçlarý olan 25 yaþ üzeri 32 gebe çalýþmaya dahil edildi. Çalýþmamýz gebelik sürecinde baþvuran kadýnlardan ilk muayenede HPV ve servikovajinal smear testi alýnan ve sonuçlarýnda high risk HPV pozitif ve/veya anormal sitolojik deðiþiklikler olan olgulardan oluþmaktadýr.
BULGULAR: Çalýþmamýzýn genel sonuçlarýna bakýldýðýnda; postpartum 6. ayda alýnan smear sitolojisine göre displazi izlenmeyen grupta displazi izlenen gruba göre NILM (Negative intraepitelyal lezyon veya malignite) yani iyileþme oranlarýnýn %46 ya karþýlýk %11 gibi daha yüksek olduðu ve iki grup arasýnda istatistiksel anlamlý farklýlýk izlendi (p=0.038). Postpartum 6. haftada yapýlan kolposkopik deðerlendirme ve alýnan biyopsi sonuçlarýnýn antenatal dönemde yapýlan kolposkopik deðerlendirme ve biyopsi sonuçlarý ile arþýlaþtýrýldýðýnda; tüm olgularýn %9’unun progrese, %63’ünün persiste kaldýðý ve %28’inin ise regrese olduklarý izlendi. Özellikle doðum þeklinin histopatolojik sonuçlara etkisi ve buna baðlý oranlara bakýldýðýnda ise normal spontan vajinal doðumda 6 olguda %38 ve sezaryen doðumda ise 3 olgu %19 oranýnda regresyon oranlarýný olduðu ve normal doðum sonrasý regresyon oranlarýnýn anlamlý yüksek olduðu görüldü.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Gebelik sürecinde alýnan ve yüksek risk HPV pozitif ve/veya anormal sitolojik test sonuçlarýna göre olgulara kolposkopik deðerlendirilmesinin yaný sýra gebelik sürecinde sadece konservatif yaklaþým ve postpartum dönemde kolposkopi ve biyopsi yaklaþýmý rahatlýkla yapýlabilir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Bu çalýþmada, pediatrik nefroloji polikliniðinde üriner sistem taþ hastalýðý tanýsý alan çocuk hastalarýn demografik özelliklerinin, klinik baþvuru þekillerinin, metabolik bozukluklarýnýn, radyolojik bulgularýnýn ve tedavi sonuçlarýnýn deðerlendirilmesi amaçlandý.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Bu retrospektif, tanýmlayýcý çalýþmaya, Ocak 2016 ve Aralýk 2016 tarihleri arasýnda üriner sistem taþ hastalýðý tanýsý alan 0–18 yaþ arasý 256 çocuk hasta dahil edildi. Hastalarýn klinik verileri, laboratuvar sonuçlarý, radyolojik bulgularý ve uygulanan tedavi yöntemleri hasta dosyalarýndan elde edilerek istatistiksel olarak analiz edildi.
BULGULAR: Hastalarýn %52.3’ü erkekti ve ortanca yaþ 39.5 [15.0–87.0] ay olarak belirlendi. En sýk baþvuru nedeni bilinen taþ hastalýðý takibi (%21.5) olup bunu abdominal aðrý ve huzursuzluk izledi. Hastalarýn %61.3’ünde aile öyküsü pozitifti, %5.5’inde ise ebeveynler arasýnda akraba evliliði mevcuttu. Metabolik anormallikler olgularýn %57’sinde tespit edildi; en sýk saptananlar hipositraturi (%34.4), hiperkalsiüri (%20.7) ve hiperoksalüri (%17.9) idi. Hipositraturi daha çok büyük çocuklarda, hiperkalsiüri ise bebeklerde daha yaygýn olarak gözlendi. Hastalarýn %70.7’sine medikal tedavi baþlandý ve bunlarýn %69.1’inde potasyum sitrat kullanýldý. Cerrahi giriþimler arasýnda ekstrakorporeal þok dalga litotripsi (%12.6), perkütan nefrolitotomi (%2) ve açýk cerrahi (%3.1) yer aldý.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Pediatrik üriner sistem taþ hastalýðý sýklýkla metabolik bozukluklarla, özellikle hipositraturi ile iliþkili olup ailevi yatkýnlýk gösterebilir. Uygun görüntüleme ve metabolik tarama ile erken taný konulmasý, ardýndan hedefe yönelik medikal tedavinin baþlanmasý, renal komplikasyonlarýn önlenmesi ve cerrahi giriþim gereksiniminin azaltýlmasý açýsýndan önemlidir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Yüksek akým nazal oksijenasyon (YANO), gebe olmayan hastalarda iyi bilinen bir preoksijenasyon tekniðidir. Ancak, term gebelerdeki etkinliði belirsizliðini korumakta olup bazý çalýþmalar yetersiz sonuçlar bildirmiþtir. Ayrýca, bu hasta grubunda yenidoðan sonuçlarýna iliþkin veriler sýnýrlýdýr. Bu çalýþma, genel anestezi altýnda sezaryen uygulanacak gebelerde YANO’nun yenidoðan sonuçlarýna etkisini deðerlendirmeyi amaçlamaktadýr. Birincil sonuç olarak Apgar skorlarý, ikincil sonuç olarak ise umbilikal venöz kan gazý parametreleri incelenmiþtir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Etik Kurul onayý ve klinik çalýþma kaydý (NCT03903003) sonrasýnda 102 term gebe rastgele iki gruba ayrýldý: YANO grubu (n=50) ve konvansiyonel yüz maskesi ile preoksijenasyon grubu (n=52). YANO grubuna 60 L/dk hýzýnda oksijen, konvansiyonel gruba ise %100 oksijen 10 L/dk hýzýnda uygulandý. End-tidal oksijen (etO₂) düzeyi %90’a ulaþtýðýnda indüksiyon baþlatýldý ve entübasyon sýrasýnda oksijenasyon sürdürüldü. Yenidoðanlarýn 1. ve 5. dakikadaki Apgar skorlarý, umbilikal venöz kan gazý deðerleri ve maternal hemodinamik parametreler kaydedildi.
BULGULAR: YANO grubunda Apgar skorlarý hem 1. dakikada (9 (3-10) vs. 8 (3-10); p<0.001) hem de 5. dakikada (10 (7-10) vs. 10 (4-10); p<0.001) anlamlý olarak daha yüksekti. Kordon venöz kan gazý parametreleri gruplar arasýnda benzerdi.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Sezaryen uygulanacak gebelerde preoksijenasyon amacýyla YANO’nun indüksiyon öncesi ve sýrasýnda kullanýmý, konvansiyonel yüz maskesi oksijenasyonuna kýyasla yenidoðan Apgar skorlarýný iyileþtirmiþtir. Bu bulgular, obstetrik anestezide YANO’nun güvenli ve etkili bir preoksijenasyon yöntemi olduðunu desteklemektedir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý, menopozal genitoüriner sendromun (GÜSM) tedavisinde standart tedavi yöntemi olan vajinal östradiol ile hormonal olmayan alternatifler olan vajinal hiyalüronik asit ve oral probiyotiklerin etkinliðini karþýlaþtýrmaktýr.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Bu prospektif çalýþma, Haziran-Eylül 2024 tarihleri arasýnda Kartal Dr. Lütfi Kýrdar Þehir Hastanesi’nde yürütüldü.
GÜSM tanýsý konulan kadýnlar, sekiz hafta süreyle vajinal hiyalüronik asit ovülleri, vajinal östradiol tabletleri veya oral probiyotik tedavisine randomize edildi. Birincil sonuç ölçütü, Vajinal Saðlýk Ýndeksi (Vaginal Health Index, VHI) skorundaki deðiþimdi. Ýkincil sonuç ölçütleri arasýnda Kadýn Cinsel Sýkýntý Ölçeði-Gözden Geçirilmiþ (Female Sexual Distress Scale-Revised, FSDS-R) ve Menopoz Deðerlendirme Ölçeði (Menopause Rating Scale, MRS) skorlarýndaki deðiþiklikler yer aldý.
BULGULAR: Çalýþmaya toplam 60 katýlýmcý (vajinal östrojen=20, vajinal hiyalüronik asit=20, oral probiyotik=20) sekizinci haftada veri saðladý. Üç tedavi grubunun tamamýnda VHI skorlarýnda anlamlý iyileþmeler ve FSDS-R ile MRS skorlarýnda baþlangýca kýyasla anlamlý azalmalar gözlendi (grup içi karþýlaþtýrmalarda p<0.001). FSDS-R skorlarýndaki deðiþim açýsýndan gruplar arasýnda anlamlý fark saptanmadý (p=0.176). Tedaviye baðlý ciddi advers olay bildirilmedi.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Bu çalýþma, vajinal östradiol, vajinal hiyalüronik asit ve oral probiyotiklerin GÜSM’li kadýnlarda vajinal saðlýkta belirgin iyileþme, cinsel sýkýntýda azalma ve menopozal semptomlarýn hafiflemesinde etkili olduðunu göstermiþtir. Ayrýca, oral probiyotikler ve vajinal hiyalüronik asit, özellikle hormon tedavisinden kaçýnmak isteyen kadýnlar için umut vaat eden hormonal olmayan tedavi seçenekleri olabilir.

Sternum tümörleri nadir görülmekle beraber bu tümörlerin büyük çoðunluðunu kondrosarkomlar oluþturur. Kondrosarkomlar kemoterapiye genellikle duyarsýzdýr ve birinci seçenek tedavi cerrahi rezeksiyondur. Göðüs ön duvarýnda yerleþmiþ malignitelerde nüksü engellemek için geniþ rezeksiyon yapýlmalýdýr. Geniþ rezeksiyondan sonra oluþan defektif alanýn göðüs duvarý rijiditesini bozmayacak þekilde rekonstükte edilmesi hem intratorasik organlarýn travmalara duyarlýlýðýný azaltmada hem de solunum mekaniðini devam ettirme açýsýndan önemlidir. Bu raporda sternal kondrosarkomu olan Kartagener sendromlu hastada kiþiye özgü 3D rekonstrüksiyonu uyguladýðýmýz olguyu sunmayý amaçladýk. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Bu çalýþma, insan amniyotik membranýnýn kronik yara bakýmýndaki etkinliðini incelemekte ve doku rejenerasyonunu destekleyici özellikleri ile cerrahi müdahale gereksinimini azaltmadaki potansiyel rolünü deðerlendirmektedir. Diyabet ve vasküler hastalýklar gibi komorbid durumlarla sýklýkla iliþkilendirilen kronik yaralar, klinik yönetim açýsýndan önemli zorluklar teþkil etmektedir. Ekstrasellüler matriks bileþenleri ve büyüme faktörleri bakýmýndan zengin, damarsýz bir biyolojik yapý olan insan amniyotik membraný, immünomodülatör ve rejeneratif özellikleri sayesinde umut verici bir tedavi seçeneði sunmaktadýr. Çalýþmada, bir yara bakým ünitesinde kronik yara nedeniyle insan amniyotik membraný
ile tedavi edilen yedi hasta retrospektif olarak deðerlendirildi. Tedavi uygulamalarý bir ila iki haftalýk aralýklarla gerçekleþtirilmiþ olup, sterilite kurallarýna uygun uygulama ve düzenli takip süreçlerine özel önem verilmiþtir. Elde edilen bulgular, yara boyutlarýnda anlamlý küçülme, granülasyon ve epitelizasyon süreçlerinde hýzlanma ile karmaþýk cerrahi gereksiniminde azalma olduðunu ortaya koymuþtur. Özellikle eþlik eden sistemik hastalýklarý bulunan hastalarda, daha basit rekonstrüktif cerrahi giriþimlere olanak saðlayacak þekilde uygun yara yataðý hazýrlýðý saðlanmýþtýr. Olumlu klinik sonuçlara raðmen, çalýþmanýn sýnýrlý örneklem büyüklüðü ve kontrol grubunun bulunmamasý gibi kýsýtlýlýklarý dikkate
deðerdir. Bulgular mevcut literatür ile uyum göstermekte olup, insan amniyotik membranýnýn kronik yara yönetiminde standart tedavi protokollerine entegre edilmesine yönelik daha geniþ örneklemli ve kontrollü çalýþmalara ihtiyaç olduðunu ortaya koymaktadýr. Genel olarak, insan amniyotik membraný; konservatif ve cerrahi yaklaþýmlar arasýnda bir köprü iþlevi görebilecek, maliyet etkin ve yenilikçi bir tedavi alternatifi olarak öne çýkmaktadýr.

Kemik iliði ve lenf düðümlerinin bir malignitesi olan kronik lenfositik löseminin (KLL) kaynaðý, beyaz kan hücrelerinin bir alt türü olan lenfositlerdir. Tek bir lenfosit kanser hücresine dönüþebilir, zamanla çoðalabilir ve sonunda lenf düðümlerinde ve kemik iliðinde normal lenfositlerin yerini alabilir. Bu hücreler artýk normal lenfositlerin aksine enfeksiyonla savaþamaz. Lenfoid güçlendirici baðlama faktörü-1 (LEF1), Wnt yolu hedef genlerinin düzenlenmesinde önemli bir rol oynadýðý gösterilen LEF/TCF transkripsiyon faktörü ailesinin bir parçasýdýr. LEF1 birçok kanserde çok önemli bir rol oynar. Son yýllarda yapýlan çalýþmalar LEF1’in CLL’de aþýrý eksprese edildiðini göstermiþtir. LEF1, özellikle B hücresi farklýlaþmasýnýn erken aþamalarýnda eksprese edilir ve hayatta kalma ve çoðalma için gereklidir. Bu derlemede, KLL’de hastalýðýn genel seyri, uygulanan tedavi stratejileri ve LEF1 proteininin rolü güncel çalýþmalar ýþýðýnda analiz edilmiþtir.