GÝRÝÞ ve AMAÇ: Bu prospektif klinik çalýþmanýn amacý septal deviasyon ameliyatý geçirecek hastalardaki zor havayolu insidansýný timpanoplasti operasyonu geçirecek hastalardaki zor havayolu insidansý ile karþýlaþtýrmak ve zor havayolu insidansýna etki eden faktörlerin belirlenmesidir. Septal deviasyon ameliyatý geçirecek hastalardaki zor havayolu için predispozisyon yaratan faktörlerin araþtýrýlmasý ikincil çýktý olarak deðerlendirilmiþtir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Çalýþmaya septoplasti (çalýþma grubu-Grup S) uygulanan 130 hasta ve timpanoplasti (kontrol grubu-Grup T) uygulanan 125 hasta olmak üzere toplam 255 katýlýmcý dahil edildi. Operasyon öncesi havayolu deðerlendirilmesi LEMON protokolü kullanýlarak yapýldý. Bütün hastalara uyku apne sendromu (UAS) risk tanýsý için STOP-BANG soru testi uygulandý. Laringoskopi sýrasýnda Cormack-Lehane laringeal görüntü dereceleri not edildi. Cormack-Lehane skalasýna göre zor havayolu tanýmlamasý yapýldý (I–II=kolay, III–IV=zor). Ek olarak kullanýlan entübasyon yöntemi, entübasyon deneme sayýsý, stile kullanýmý, krikoid basý ve airway kullanýmý kaydedildi.
BULGULAR: Bu çalýþma popülasyonunda entübe edilemeyen hasta olmadý. Cormack-Lehane skoru ve zor havayolu insidansý Grup S’de Grup T’ye göre anlamlý olarak daha yüksek bulundu (p<0.001). Mikrognati (p<0.001, OR: 9.38, 95% CI: 2.71– 45.93) ve UAS (p<0.001, OR: 58.013, 95% CI: 14.025–239.98) varlýðý septoplasti geçirecek hastalarda zor havayolu açýsýndan risk faktörü olarak bulundu.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Havayolu operasyon öncesi zor entübasyon açýsýndan deðerlendirilmeli ve minör cerrahi bile olsa zor havayolu için risk faktörleri belirlenmelidir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Bu çalýþmadaki amaç, uterin sarkom tanýsý alan hastalarýn sosyodemografik özelliklerini ve bu hastalara klinik yaklaþýmý deðerlendirmektir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Bu çalýþmada Kadýn Hastalýklarý ve Doðum Kliniðimizde 1 Ocak 2004–1 Ocak 2014 tarihleri arasýnda uterin sarkom tanýsý alan 55 hasta geriye dönük olarak irdelendi. Hastalarýn týbbi dosyalarýna ulaþýlarak sosyodemografik veriler, hastalýðýn taný ve tedavi süreçlerinde uygulanan yöntemler araþtýrýldý. Hastalar telefonla aranarak hastalýðýn progresyonu ve rekürrens ile ilgili bilgilerine ulaþýldý. Saðlýk bakanlýðý hasta ölüm bildirim raporlarýna ulaþýlarak hasta ölüm tarihleri belirlendi ve bulgular istatiksel olarak analiz edildi.

BULGULAR: Otuz bir karsinosarkom (%56.4), 15 leiomyosarkom (%27.3), altý endometrial stromal sarkom (%11), üç adenosarkom (%5.5) olmak üzere toplam 55 uterin sarkom tanýlý hasta deðerlendirmeye alýndý. Ortalama yaþ 60.75±12.74 (yaþ aralýðý 33–86) idi. Kýrk üç hasta (%78.2) postmenopozal dönemde idi. Yirmi altý hasta (%47.3) endometrial örnekleme, 17 hasta (%31) frozen patolojik inceleme, 11 hasta abdominal histerektomi (%20) ve bir hasta abdominal miyomektomi (%1.8) tanýsý aldý. Taný anýnda üç hastada uzak metastaz saptandý. FIGO 2009’a göre evrelenen hastalarýn %65.5’inin evre-1 olduðu saptandý. Cerrahi operasyona giden hastalarýn %58.5’i jinekolog-onkolog tarafýndan ameliyat edildi. Elli iki hasta (%94.5) total abdominal histerektomi ve iki taraflý salpingooferektomi oldu. Yirmi sekiz hastaya (%51) pelvik lenf nodu disseksiyonu yapýldý. Ortalama saðkalým süresi karsinosarkomda 47 ay, leiomyosarkomda 49.6 ay, endometrial stromal sarkomda 84.8 ay, adenosarkomda 68.7 ay olarak hesaplandý. Verilerin toplandýðý ocak 2019 tarihine kadar 37 hasta (%67.3) hayatýný kaybetti.

TARTIÞMA ve SONUÇ: Uterus sarkomlarý nadir izlenen, erken evrede bile prognozu kötü olan tümörlerdir. Her bir histolojik tip ayrý ayrý deðerlendirilmelidir. Uterus sarkomlarýnda temel tedavi cerrahi olarak kabul görmüþtür. Adjuvan tedavilerin rolü tartýþmalýdýr.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Doðum sonrasý kanama tüm dünyada önemli bir sorundur ve maternal ölüm oranýný azaltmak için çözülmesi gerekmektedir. Amacýmýz doðum sonrasý kanamayý jinekolojik anamnez yoluyla tahmin etmekti.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Kasým 2017-Temmuz 2018 tarihleri arasýnda prospektif gözlemsel bir kesit çalýþmasý yapýldý. Doðum için baþvuran tüm hastalar deðerlendirildi ve gruplandý. Grup 1 (n=240), düzenli adetleri olduðunu ve kanama bozukluðu öyküsü olmadýðýný iddia eden hastalardan oluþturuldu. Grup 2 (n=60), anormal uterin kanamasý olan (menstrüasyonda >80 mL kanama ve/veya 8 günden daha uzun süreli adet dönemi ve/veya 24 günden daha kýsa süreli siklus ve/veya adetler arasý kanama) hastalardan oluþuyordu ve baþka bir kanama bozukluðu öyküsü yoktu. Hastalar kanama diatezi açýsýndan araþtýrýldý.
BULGULAR: Ortalama yaþ 28.77±5.88 yýl ve ortalama doðum öncesi hemoglobin deðeri 11.76±1.36 mg/dl idi. Hastalarýn 118'i (%39.3) vajinal doðum, 182'si (%60.7) sezaryen ile doðum yaptý. Ortalama doðum sonrasý hemoglobin deðeri 10.71±1.49 mg/dl idi. Grup 1'de doðum öncesi ve doðum sonrasý hemoglobin deðerleri Grup 2'ye göre daha yüksekti (sýrasýyla, p=0.001 ve p=0.003). Anormal uterin kanama (AUK), prepartum (r=0.222, p=0.000) ve postpartum hemoglobin deðerleri ile koreleydi (r=0.171, p=0.030). Grup 1'de postpartum ve postpartum hematokrit deðerleri Grup 2'den yüksek bulundu (sýrasýyla, p=0.001 ve p=0.021). AUK, doðum sonrasý kanama ile iliþkili bulunmadý. Fetal sonuçlarla alakalý olarak (1. dakika ve 5. dakika APGAR skoru, yenidoðan YBÜ giriþ ve doðum aðýrlýðý), sadece yenidoðan YBÜ kabulü, anormal uterin kanamaya sahip olmakla anlamlý þekilde iliþkiliydi (p=0.03).
TARTIÞMA ve SONUÇ: Doðum sonrasý kanama her zaman öngörülebilir bir durum deðildir ve doðum öncesi anormal uterin kanama anamnezi olan hastalarýn hemoglobin düzeylerinin doðum öncesi ve doðum sonrasýnda daha düþük olmasý beklenebilir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Perkütan nefrolitotomi operasyonlarýnda, amplatz dilatatörlerle yapýlan one shot dilatasyon tekniði ile konvansiyonel ardýþýk dilatasyon tekniði uygulanan hastalarýn sonuçlarýný karþýlaþtýrmayý amaçladýk
YÖNTEM ve GEREÇLER: Ocak 2016 ile Haziran 2018 tarihleri arasýnda perkütan nefrolitotomi operasyonu yapýlan 213 hastanýn verileri retrospektif olarak deðerlendirildi. Ardýþýk dilatasyon yapýlan olgular Grup 1, one shot dilatasyon yapýlan olgular ise Grup 2 olarak ayrýldý. Tüm hastalar operasyondan önce kontrastsýz bilgisayarlý tomografi ile deðerlendirildi. Perkütan nefrolitotomi iþlemi deneyimli endourologlar tarafýndan gerçekleþtirildi. Hastalara postoperatif 3. ayda bilgisayarlý tomografi ile kontrol yapýldý. Bilgisayarlý tomografide 4 mm’den büyük taþ kalan hastalarýn perkütan nefrolitotomi iþlemi baþarýsýz kabul edildi. Bilgisayarlý tomografi de hiç rezidü olmamasý veya 4 mm’den küçük taþ varlýðý taþsýzlýk olarak kabul edildi. Gruplar demografik özellikleri, operasyon süresi, skopi süresi hemoglobin deðiþim miktarý, komplikasyonlarý (modifiye clavien sýnýflamasý ile), hastanede kalma süresi ve operasyon baþarýsý yönünden karþýlaþtýrýldý.

BULGULAR: Gruplar arasýnda operasyon verileri, taþsýzlýk oranlarý ve komplikasyonlar açýsýndan istatistiksel olarak anlamlý farklýlýk yoktu. One shot dilatasyon grubunda ortalama hastanede kalýþ süresi daha kýsa olarak tespit edildi (p<0.001).
TARTIÞMA ve SONUÇ: Konvansiyonel ardýþýk dilatasyon tekniði, toplam floroskopi zamaný, komplikasyon oranlarý ve cerrahi baþarý oraný açýsýndan amplatz dilatörlü one shot dilatasyon tekniðiyle benzerdir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: 2008 yýlýnda Amerikan Anestezistler Biriliði (ASA) tarafýndan hasta güvenliðini artýrmak amacýyla bir ameliyat öncesi kontrol listesi kýlavuzu yayýmlandý. Çalýmamýzda bu kýlavuzu kullanarak bilginin klinik pratiðe aktarýlmasý için, eðitim sürecinde kullanýlan video bazlý geri bildiriminin etkinliðini ve uygulanabilirliðini belirlemeyi amaçladýk.
YÖNTEM ve GEREÇLER: On anestezi asistaný, kýdemlerine göre iki yýl altý ve iki yýl üstü olmak üzere iki gruba ayrýldý. Hazýrlýk, anestezi indüksiyonu ve hava yolu yönetimi tamamlandýðýnda, ASA kontrol listesine göre video bazlý geri bildirim verildi. Asistanlarýn bilgi ve beceri düzeyleri deðerlendirildi. Video bazlý geri bildirimden iki ay sonra bir baþka hastada tüm basamaklar tekrar edildi. Sonuçlar kontrol listesi skoru ile karþýlaþtýrýldý, her bir kýlavuz maddesi analiz edildi.

BULGULAR: Katýlýmcýlarýn yaþlarý 27–34 aralýðýnda (28.9±2.28 yaþ) beþi kadýn beþi erkekti. Kýdemli ve kýdemsiz asistanlarýn video bazlý geri bildirim öncesi ve sonrasý deðerlendirme sonuçlarý benzerdi. Her iki grupta da geribildirim sonrasý baþarý puaný, geribildirim öncesi baþarý puanýndan anlamlý derecede yüksekti (p<0.05).
TARTIÞMA ve SONUÇ: Genel anestezi indüksiyonu sýrasýnda, hava yolu yönetimi öncesindeki ASA kontrol listesi prosedürünün video aracýlý geri bildirim ile klinik pratiðe baþarýyla kazandýrýlabileceði gösterildi. Bu metodun rutin anestezi asistan eðitim programýna katýlmasýyla hasta güvenliðinin artýrýlabilceði sonucuna varýldý.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Açýk radikal sistoprostatektomi (RS) sonrasý 90 günlük komplikasyon oranýný ve üç aylýk mortalite oranýný standart bir metodoloji kullanarak bildirmek.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Ayný ameliyat ekibi tarafýndan Mart 2008–Aralýk 2017 tarihleri arasýnda ameliyat edilen 209 RS erkek hastanýn verileri geriye dönük olarak incelendi. Hastalarýn özellikleri, klinik sonuçlarý, patolojik parametreleri ve cerrahi güçlük reflektörleri geriye dönük olarak hastane saðlýk kayýtlarýndan toplandý. Ameliyat sonrasý komplikasyonlar Clavien-Dindo sýnýflamasýna göre derecelendirilirken, Martin kriterleri komplikasyonlarý bildirmek için kullanýldý. Ýstatistiksel analizler için SPSS 22.0 sürümü kullanýldý.
BULGULAR: Yüz doksan sekiz hastanýn 143’ünde (%72.2) toplam 239 komplikasyon geliþti. Bu komplikasyonlarýn otuz dokuzu (%19.7) ameliyat
sonrasý otuzuncu günden sonra meydana geldi. Ortalama ameliyat süresi 412.6± (300–485) idi. Ortalama EBL 1107±617.3 mL (400–3600) idi. Genel ortalama hastanede kalýþ süresi 19.2±7.3 gündü (7–30). Perioperatif transfüzyon hastalarýn %78.8’ine verildi (n=156). Kýrk bir hastada (%20.7) majör komplikasyonlar (Clavien 3–5) gözlendi. En sýk görülen komplikasyon kategorileri gastrointestinaldi (%28.8). En sýk görülen komplikasyon ileus idi, hastalarýn %21.2’sinde meydana geldi.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Radikal sistoprostatektominin morbiditesini tanýmlamak için daha uzun bir takip süresinin deðerlendirilmesini desteklemektedir. Raporlama kriterlerinin standartlaþtýrýlmasý, çalýþmalar arasýnda doðrudan karþýlaþtýrma yapýlmasýna olanak saðlayacaktýr. Standart bir raporlama metodolojisi kullandýktan sonra komplikasyon oranlarý, bu metodolojileri kullanmayan çalýþmalara kýyasla daha yüksekti.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Kan kültürlerinin yaklaþýk %5 kadarýnda üreme gösterilebilen selülit olgularýnda olasý baktereminin tedavi öncesi akut faz reaktanlarýnýn düzeyi ile iliþkisinin araþtýrýlmasý ve kan kültürü ile doku/yara/apse kültürlerinin karþýlaþtýrýlarak etken mikroorganizmayý göstermedeki yerinin deðerlendirilmesi amaçlandý.
YÖNTEM ve GEREÇLER: 1 Ocak 2015 ve 31 Aralýk 2016 tarihleri arasýnda enfeksiyon hastalýklarý ve klinik mikrobiyoloji kliniðinde selülit tanýsý ile yatan 18 yaþ ve üzeri hastalarýn medikal kayýtlarý hastane otomasyon sistemi üzerinden geriye dönük olarak incelendi. Diyabetik ayak enfeksiyonlarý, dekübit enfeksiyonlarý, zonaya eþlik eden selülitler ve eþlik eden baþka sistem enfeksiyonlarý olan hastalar çalýþmaya dahil edilmedi. Hastalarýn tedavi öncesi vücut ýsýsý, lökosit sayýsý, C-reaktif protein ve eritrosit sedimantasyon hýzý, kültür sonuçlarý, yatýþ öncesi aldýklarý
antibiyotikler, yatýþlarýnda baþlanan empirik tedaviler, tedavi süreleri, komorbid hastalýklarý ve klinik yanýtlarý kaydedildi.
BULGULAR: Çalýþmaya 194 hasta dahil edildi. Yüz kýrk üç hastadan tedavi öncesi kan kültürü alýndýðý ve bunlardan sadece dokuzunda (%6.30) üreme olduðu saptandý. Buna karþýlýk doku/ yara kültürü alýnan 35 olgunun 17’sinde (%48.6) üreme olduðu görüldü. Ýlk baþvurudaki ortalama beyaz küre sayýsý bakteremik olmayan hastalarda 13.9x103/mm3 iken, bakteremik hastalarda 15.2x103/mm3 idi. Ýlk baþvurudaki ortalama C-reaktif protein deðeri ise bakteremik olmayan grupta 148 mg/L iken, bakteremik grupta 164 mg/L saptandý. Ancak her iki parametre için de fark istatistiksel olarak anlamlý bulunmadý. Bununla birlikte ilk baþvuruda ortalama eritrosit sedimantasyon hýzý kanda üreme olmayan ve olan grupta sýrasýyla 56.5 mm/h ve 92 mm/h olarak bulundu (p=0.03).
TARTIÞMA ve SONUÇ: Selülit olgularýnda baþvuruda ateþ olsa bile kan kültürünün etiyolojiye yönelik yeterli klinik fayda saðlamadýðý; bunun yerine apse, yara,
bül sývýsý, doku kültürü gibi enfeksiyon bölgesinden kültür örneði alýnmasýnýn etiyolojik ajaný göstermede daha yararlý olacaðý kanýsýna varýldý. Laboratuvar göstergelerden eritrosit sedimantasyon hýzý yüksekliðinin özellikle 67.5 mm/h ve üzeri deðerlerin bakteremiyi iþaret etmesi açýsýndan daha anlamlý olduðu saptandý.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Çeþitli çalýþmalarda, kronik kalp yetersizliðinde görülen morbidite ve mortalitenin artýþýnýn kortizol düzeyleri ile ilgili olduðu göserilmiþtir. Bu çalýþmada kronik kalp yetersizliði olan hastalarda hastanede yatýþ sýrasýnda ve bundan 48 saat sonra alýnan kortizol ölçümlerinin takip sürelerinde erken ve geç mortaliteyle iliþkisinin bakýlmasý amaçlandý.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Çalýþmaya kalp yetersizliði tanýsý bulunan 66 hasta dahil edildi (36 kadýn, 30 erkek). Ýlk kortizol ölçümü hasta yatýþ için baþvurduðunda, ikinci kortizol ölçümü ilk ölçümden 48 saat sonra yapýlmýþtýr. Ýlk altmýþ gün içinde ölen hastalar erken mortalite ve 60-180 gün içinde ölenler geç mortalite olarak kabul edildiler
BULGULAR: Altý aylýk takip sonrasýnda 66 hastanýn 18’i hayatýný kaybetti. Ýlk kortizol ölçümleri mortalite grubunda sað kalan hastalara göre yüksek bulundu (18.84±5.39 ve 15.47±4.95; p=0.028). ölüm oraný NYHA sýnýf III-IV (p=0.033), erkek cinsiyet (p=0.045), vücut kitle indeksi yüksek (VKI) (p=0.036), olan gruplarda yüksek iken hipertansiyonu bulunan hasta grubunda daha düþük bulundu. Cinsiyet, VKI, NYHA sýnýfý, hipertansiyon ve Cox regresyon analizinde, yüksek NYHA sýnýfý 2.614 [1.017-6.717] (p=0.046), hipertansiyonun olmamasý 0.358 [0.139–0.921] (p=0.033) ve kortizol düzeyleri 5.091 [1.757-14.774] (p=0.003) mortaliteyi öngören faktörler olarak bulundu.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Sonuç olarak, yüksek serum kortizol düzeyleri kronik kalp yetersizliði olan hastalarda erken ölüm riskinin baðýmsýz bir belirleyicisidir. Sýnýf III-IV NYHA olmasý yanýnda hipertansiyon varlýðýnýn bulunmamasýda diðer belirlenmiþ risk faktörleri olarak gösterilmiþtir.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Bu çalýþmanýn amacý retinal ven dal týkanýklýðýnda makula ödemi tedavisinde kullanýlan intravitreal deksametazon implantýn (Ozurdex ®, Allergan, Irvine, CA) multifokal elektroretinogram (mfERG) deki etkinliðini gözlemleyerek Ozurdex’in retinanýn fonksiyonel yapýsýndaki etkinliðini incelemektir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Çalýþmamýza Kasým 2013–Kasým 2014 tarihleri arasýnda retinal ven dal týkanýklýðý (RVDT) nedeniyle Ozurdex implant uyguladýðýmýz 17’si erkek toplam 42 hasta dahil edildi. Bütün hastalara Ozurdex uygulamasý öncesinde snellen eþeline göre düzeltilmiþ en iyi görme keskinliði, biomikroskopik muayene, optik koherent tomografi ile makuler kalýnlýk ve mfERG ölçümleri yapýldý. Hastalar deksametazon implant öncesi ve sonrasý altýncý ayda mf ERG testi uygulandý.
BULGULAR: Etkilenen kadranlarda ve ringlerde mfERG deðiþiklikleri istatsitiksel olarak anlamlý bulunmadý (p>0.05). RVDT nedeniyle etkilenen kadranda implisit zamaný implantasyon öncesi 38.74±3.76 ms iken implantasyon sonrasý 38.08±2.66 ms, olarak ölçüldü. Tüm ringlerde ve etkilenen kadranlarda p dalgasýnýn implisit zamaný kýsalmýþ olsa da bu durum istatistiksel olarak anlamlý bulunmadý.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Daha önce yapýlan çalýþmalarda Ozurdex sonrasý birinci ve üçünvü aylarda mfERG de anlamlý fonksiyonel etki görülmediði raporlanmýþtýr. Bu çalýþmada RVDT hastalarýnda Ozurdex sonrasý altýncý ayda görme keskinliðinde anlamlý artýþ, santral makula kalýnlýðýnda anlamlý azalma görülmesine raðmen mfERG de anlamlý fonskiyonel deðiþiklik görülmediði sonucuna varýldý.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Diyabetik maküla ödemi (DMÖ) nedeniyle intravitreal bevacizumab tedavisi uygulanan hastalarda baþlangýç retina hacminin son görme keskinliði (GK) ve harf kazanýmý (HK) ile iliþkisini araþtýrmak.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Klinik olarak anlamlý DMÖ nedeniyle intravitreal bevacizumab enjeksiyonu yapýlan 19 hastanýn 28 gözü geriye dönük olarak incelendi. Spektral-domain optik koherens tomografi (SD-OKT) ile ölçülen baþlangýç retina hacmi (RH) ve santral retinal kalýnlýðýnýn (SRK) bir yýl sonundaki GK ve harf kazanýmý ile iliþkisi incelendi.
BULGULAR: Baþlangýç GK 58.9±11.9 harf, SRK 564.2±125.1 µm ve baþlangýç RH 12.4±2.3 mm3 iken final GK 67.4±11.6 harf, SRK 410.2±124.2 µm ve final RH 10.6±2.2 mm3 idi (sýrasýyala, p=0.001, p<0.001, p<0.001). Ortalama 9.7±2.3 enjeksiyon sonrasýnda birinci yýlda ortalama +8.5 harf kazanýmý saðlandý. Final GK ile baþlangýç RH ve baþlangýç GK korale bulundu (sýrasýyla; r=-0.542 p=0.003 ve r=0.485 p=0.009). Harf kazanýmý ise sadece baþlangýç GK ile korale bulundu (r=-0.528, p=0.004). Çoklu regresyon analizi sonrasýnda harf kazanýmý ve final GK’ye etki eden faktörlerin baþlangýç GK ve baþlangýç RH olduðunu bulundu (p<0.001).
TARTIÞMA ve SONUÇ: Diyabetik maküla ödeminde baþlangýç RH’nin intravitreal anti-VEGF tedavisi yanýtýnýn belirlenmesinde SRK’dan daha anlamlý bir faktör olduðunu görülmüþtür. Objektif ve kantitatif bilgi saðlayan bu gibi veriler görsel prognoz tayini, tedavi ve takip stratejisinin planlanmasý açýsýndan yol gösterici olabilir. Tedavi yanýtýný etkileyebilen, olasý prognostik faktörler: maküla iskemisi ve vitreoretinal arayüz patolojileri, kistoid dejenerasyon, sert eksuda varlýðý gibi morfolojik özellikler de göz önünde bulundurulmalýdýr.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Son yýllarda artan karbapenem direnci ile birlikte Klebsiella pneumoniae enfeksiyonlarý ülkemizde ve tüm dünyada önemli bir saðlýk problemi haline gelmiþtir. Bu çalýþmada, Klebsiella pneumoniae bakteriyemilerinde karbapenem direnci için risk faktörlerini belirlemeyi amaçladýk.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Aralýk 2016–Mayýs 2018 tarihleri arasýnda kan kültüründe Klebsiella pneumoniae üremesi olan hastalar ileriye yönelik olarak çalýþmaya dahil edildi. Olgular karbapenem direnç durumuna göre gruplara ayrýlarak; tek ve çok deðiþkenli regresyon modeli ile karbapenem direnci için risk faktörleri analiz edildi.
BULGULAR: Çalýþmaya dahil edilen 53 olgunun; 27’si karbapenem dirençli, 26’sý ise karbapenem duyarlý Klebsiella pneumoniae izolatý ile enfekte idi. Yapýlan tek deðiþken analiz sonuçlarýna göre; hastaneye yatýþ öyküsü [p=0.043; Odds ratio (OR)=3.20; %95 güven aralýðý (%95 GA): 1.04–9.85], yoðun bakým ünitesinde (YBÜ) yatýyor olmak (p=0.001; OR=10.91; %95 GA 2.61–45.6), beta-laktam/beta-laktam inhibitörü kombinasyonu kullanýmý (p<0.001; OR=41.67; %95 GA 7.57–229.2), glikopeptid kullanýmý (p=0.001; OR=7.92; %95 GA 2.31–27.1) Klebsiella pneumoniae bakteriyemilerinde karbapenem direnci için istatistiksel olarak anlamlý bulundu. Çok deðiþkenli analiz sonucunda ise; hastaneye yatýþ öyküsü (p=0.016; OR=9.64; %95 GA: 1.54–60.46), beta-laktam/beta-laktam inhibitörü kombinasyonu kullanýmý (p<0.001; OR=38.45; %95 GA 6.04–244.85) karbapenem direnci açýsýndan anlamlý baðýmsýz risk faktörü olarak saptandý.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Yaptýðýmýz çalýþmada, hastanede yatýþ öyküsü, beta-laktam/beta-laktamaz inhibitörü kombinasyonu kullanýmý Klebsiella pneumoniae bakteriyemilerinde karbapenem direnci için en önemli risk faktörü olarak bulunmuþtur.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Polio geçiren hastalarda azalmýþ kas tonusu, sýnýrlý ambulasyon, asimetrik tutulum, gecikmiþ büyüme ve kullanmama osteoporozu ile karakterize alt ekstremite paralizisinin genel sekelleri vardýr. Kullanmama osteoporozu riski taþýyan bu hastalar ayný zamanda osteoporotik kýrýk geçirme riski altýndadýrlar. Bu çalýþmanýn amacý, ekstramedüller internal fiksasyon cihazlarýnýn polio iliþkili osteoporotik femoral kýrýklarda daha iyi sonuçlar elde etmedeki etkinliðini deðerlendirmektir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Toplam 13 yetiþkin polio hastasý geriye dönük olarak deðerlendirildi. Tek taraflý proksimal ve diyafizer femur kýrýðý için ekstra medüller internal fiksasyon cihazlarý ile tedavi edildi. Tüm hastalarýn fonksiyonel durumlarý Vignos sakatlýk derecesi ile deðerlendirildi.
BULGULAR: Tüm hastalar (ort. yaþ 62; daðýlým 47–88) ekstra-medüller iç fiksasyon cihazlarý ile tedavi edildi. Sekiz diyafizer kýrýða kilitli plak uygulandý. Proksimal femur kýrýklarýnýn üçü kayan kondil vidasý ile ve ikisi kayan kalça vidasý ile tedavi edildi. Ortalama takip süresi 48.6 aydý (daðýlým 26–62 ay). Kemik kaynama süresi tüm hastalarda ortalama 3.7 ayda (daðýlým, 3–5 ay) tespit edildi. Bir hastada masif pulmoner emboli görüldü. Kaynamama, materyal yetmezliði veya baþka herhangi bir komplikasyon görülmedi.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Polio geçirmiþ olan hastalar yüksek kýrýk riski taþýr. Ekstra medüller internal fiksasyon cihazlarý, polio ile iliþkili femur kýrýklarý için uygun stabiliteyi ve iyi fonksiyonel sonuçlarý saðlar.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Astým hastalýðýnýn tedavisinde, hastalýðýn tedavi ile kontrol altýnda tutulmasý hedeflenmektedir. Astým kontrol testi (AKT) günümüzde en çok kullanýlan, hastalar ve aileleri tarafýndan da kolayca anlaþýlan ve astýmýn iyi veya kötü seyirde olduðunu gösteren önemli bir testtir. Bu test klinik pratikte hasta tarafýndan doldurulmaktadýr. Çalýþmanýn amacý AKT’nin hekim tarafýndan doldurulmasýnýn sonucu nasýl etkileyeceðinin ve sonuçlarýn klinik ve fonksiyonel parametreler ile uyumunun deðerlendirilmesidir.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Çalýþmaya hastanemiz göðüs hastalýklarý polikliniðine Haziran–Aðustos 2016 tarihleri arasýnda baþvuran ve en az bir yýldýr astým tanýsý olan hastalar dahil edildi. Hastalarýn demografik özellikleri, fizik muayene bulgularý, solunum fonksiyon testi deðerleri, almakta olduklarý astým tedavisi, eðitim durumlarý, aylýk gelirleri ve çalýþma durumlarý kayýt edildi. Hastalar poliklinik muayenesi öncesi kendileri AKT cevapladýlar. Ayný test muayene sýrasýnda hastaya doktor tarafýndan tekrar soruldu. Ýki testin sonuçlarýnýn birbirleri ile uyumu, bunu etkileyen faktörler ve AKT sonuçlarýnýn klinik ve fonksiyonel parametreler ile olan iliþkisi SPSS 17.0 ile istatistiksel olarak deðerlendirildi.
BULGULAR: Çalýþmaya yaþ ortalamalarý 38.8±13.6 (14–76) yýl olan, 58 (%55) kadýn 47 (%44.8) erkek toplam 105 astým hastasý alýndý. Olgularýn AKT ortalama puaný 14.5±5.8, hekim tarafýndan yapýlan testte ise 13.9±4.4 idi. Olgularýn 33.3’ü üniversite, %23.8’i lise, %38.1’i ilkokul, %4.8’i ise ortaokul mezunu idi. Astým kontrol testinin hekim tarafýndan doldurulmasý ile hasta tarafýndan doldurulmasý arasýnda sonuçlarda istatistiksel olarak anlamlý bir fark olduðu görüldü (p=0.02). Hastanýn eðitim durumunun bunu etkileyen en önemli faktör olduðu saptandý. Hekim tarafýndan yapýlan AKT’nin sonuçlarýnýn klinik ve fonksiyonel parametreler ile daha uyumlu olduðu saptandý.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Çalýþmamýz bize eðitim düzeyi düþük olan toplumlarda AKT’nin hekim tarafýndan yapýlmasýnýn astým kontrolü ile daha uyumlu sonuçlar verebileceðini gösterdi. Bu amaçla astým çalýþma gruplarýnýn çok merkezli ve daha geniþ hasta sayýsý ile çalýþmalar yapmasýnýn yol gösterici olacaðýný düþünüyoruz.

GÝRÝÞ ve AMAÇ: Hasta güvenliði sorunu çok faktörlüdür. Günümüzde konu ile iliþkili çalýþmalar kurumlar ve saðlýk profesyonelleri tarafýndan yapýlan hatalar üzerine odaklanmýþtýr. Çalýþmamýz, genellikle göz ardý edilen hastalarýn kendileriyle iliþkili tutum ve davranýþlarýnýn sebep olduðu güvenlik sorunlarýný ortaya koyabilmek amacýyla tasarlanmýþtýr.
YÖNTEM ve GEREÇLER: Hasta güvenliðinde hasta tutum ve davranýþlarýnýn deðerlendirilmesine yönelik 300 hasta ve yakýnýna anket uygulanmýþ ve sonuçlar analiz edilmiþtir.
BULGULAR: Çalýþma sonuçlarý deðerlendirildiðinde, katýlýmcýlarýn dörtte üçü saðlýk sorunu yaþadýklarýnda hastaneye baþvurduklarýný beyan etmiþlerdir. Buna karþýlýk katýlýmcýlarýn yarýsýndan fazlasý saðlýk profesyonelleri tarafýndan tedavi ve bakýmlarý konusunda bilgilendirilmediklerini bildirmiþlerdir.
TARTIÞMA ve SONUÇ: Hasta güvenliði ile iliþkili sorunlarla baþ etmenin önemli bir unsuru da hastalarýn tutum ve davranýþlarýnýn dikkate alýnmasýdýr. Sonuç olarak, saðlýk profesyonellerinin tedavi ve bakým süreçlerinde hasta ile ilgili olasý güvenlik endiþelerine yönelik çözüm önerileri geliþtirmeleri önemlidir.

Þilotoraks çeþitli nedenlerle oluþabilir. Non-Hodgkin lenfoma ve intratorasik cerrahi travma en sýk nedenlerdir, olgularýn yaklaþýk %15’i idiyopatiktir. Ýdiyopatik þilotoraksýn minimal travma ile iliþkili olduðu düþünülmektedir ve beþinci torasik vertebra seviyesinin üstündeki hasarlarda sol hemitoraksta efüzyona yol açtýðý bilinmektedir. Olgumuzda, hastanýn geçmiþ týbbi öyküsünün derinlemesine sorgulanmasýyla tanýmlanan bir etiyolojiye sahip bir sol tarafta þilotoraks tespit ettik. Hastanýn öyküsünde; birkaç gün önce, sol koluyla aðýrlýk çalýþýrken, anteriyor skalen kas bölgesinde ciddi bir aðrý yaþadýðýný öðrendik. Subklavius ve anteriyor skalen kasýnýn aþýrý gerilmesinin sol lenfatik kanalýn rüptürüne yol açabileceðini düþündük. Aðýrlýk kaldýrma sonrasý travmatik þilotoraks nadir görülen bir durumdur. Sýradýþý plevral efüzyon olgularýnda taný için farkýndalýk ve þüphe önemlidir.

Miyokart infarktüsü (MI) birçok komplikasyona sebep olabilir. Spinal infarkt MI’nin nadir komplikasyonlarýndan olmasýna raðmen nörolojik semptomlarla gelen hastalarda özellikle akýlda tutulmasý gerekir.

Okronozis homogentisik asit ve metabolitlerinin eklem kýkýrdaðý, deri ve sklera gibi konnektif dokularda birikimiyle karakterize bir tablodur. Taný genellikle dejeneratif artrit, okronotik pigmentasyon ve idrar renginin alkalizasyonu sonucu siyahlaþmasýndan oluþan klinik triad ile konur. Okronozisde en önemli morbidite nedenlerinden biri okronotik artropati olduðu için, taný alan iki olguyu sunmayý amaçladýk. Olgulardan birinin kalça ve diz, diðerinin diz eklemlerinde ileri derecede dejeneratif deðiþiklikler mevcuttu. Operasyon materyallerinin makroskopik incelemesinde eklem yüzeylerinde siyah renk deðiþikliði dikkati çekti. Histopatolojik incelemede; kahverenkli pigment içeren kýkýrdak lakünleri, yumuþak dokuda inflamatuar infiltrat ile birlikte kahverenkli pigment birikimi gözlendi. Klinik öyküleri sorgulandýðýnda; küçüklüklerinden beri idrarlarýnýn koyu renkli olduðu ve iç çamaþýrlarýna idrar temasý sonucunda siyah renkte leke oluþtuðu ifade edildi. Tüm bulgular birlikte deðerlendirildiðinde okronotik artropati tanýsý alan iki olgu nadir görülmeleri nedeniyle literatür verileri eþliðinde gözden geçirildi.

Ektima, impetigonun ülseratif formu olup, lezyon epidermis ve dermisin derin kýsmýna doðru ilerlemiþtir. Lezyonlarýn üzerinde çoðu zaman krutlar bulunur ve krut kaldýrýldýðýnda altta pürülan ülsere zemin ortaya çýkar. Bu yazýmýzda, çocuk polikliniðine bacaklarýnda ektima lezyonlarý ile baþvuran ve ayýrýcý taný açýsýndan þarbon bildirimi de yapýlan bir hastayý sunmaktayýz. On yaþ altý aylýk erkek hasta bacak bölgesinde topikal tedaviye cevap vermeyen ciltten kabarýk kimi sulu sarý renkli, kimi siyah renkli kabuklu, etraflarý belirgin hiperemik beþ adet lezyon ile baþvurdu. Hastanýn fizik muayenesinde cilt lezyonlarý dýþýnda patolojik bulgu yoktu. Laboratuvar incelemelerinde Lökosit: 9900/mm3, Hb: 13.6 g/dL, trombosit: 478000/mm3, C-reaktif protein: 8.6 mg/L (0–3.5 mg/L) olarak saptandý. Biyokimyasal deðerleri normal sýnýrlarda bulundu. Ayný gün dermatolojiye de konsülte edilen hastada ön planda ektima düþünüldü. Ayýrýcý taný açýsýndan yarasýndan alýnan yara kültürü, hem piyojen kültüre, hem de þarbon açýsýndan hastanemiz sürveyans birimi aracýlýðýyla Halk Saðlýðý Müdürlüðü’ne hem Polimeraz Zincir Reaksiyonu (PZR) hem de kültür çalýþýlmak üzere gönderildi. Hastanýn önceden bilinen penisilin alerjisi olduðu öðrenildiði için tedavisi klindamisin intravenöz ve siprofloksasin oral olarak düzenlendi. Yara kültüründe Streptococcus pyogenes üremesi olduðu öðrenildi. Þarbon bildirim sonucu negatif gelen hastanýn siprofloksasin tedavisi kesilerek, tedavisine klindamisin intravenöz olarak devam edildi. Yatýþýnýn 10. gününde genel durumu iyi olan, lezyonlarý tamamen kabuklanýp, çevresinde eritem kalmayan hastanýn tedavisinin 10 güne tamamlanarak kesilmesi planlandý. S. pyogenes halen penisilin direnci geliþtirmeyen antibiyotiklere duyarlý bir mikroorganizma olmakla birlikte komplikasyonlarý nedeniyle hýzlý bir þekilde tedavisi edilmesi gerekmektedir.