AMAÇ: Proksimal femoral ekstrakapsüler geriatrik kýrýklarýn tedavisinde kliniðimizde kullanýlan iki deðiþik yöntemle elde edilen sonuçlar karþýlaþtýrýlarak prognoza etkili faktörler belirlendi.
YÖNTEMLER: 2001-2006 yýllarý arasýnda 70 yaþ üzeri pertrokanterik kýrýk nedeniyle dinamik kayýcý kalça çivisi (Grup I, n=46; 18 erkek, 28 kadýn; ort. yaþ 80,1; daðýlým 70-95) ve proksimal femur çivisi ile tedavi edilen hastalar (Grup II, n=33; 12 erkek, 21 kadýn; ort. yaþ 78,8; daðýlým 70-92) geriye dönük olarak deðerlendirildi. Kýrýk sýnýflamasýnda AO/OTA sýnýflamasý kullanýldý.
BULGULAR: Ortalama takip süreleri Grup I’de 43,5 ay (daðýlým 14-71), Grup II’de 23 aydý (daðýlým 18-31). Ameliyat sonrasý erken dönemde ve son kontrollerde çekilen grafilerde kollodiafizer açý ölçüldü. Reoperasyon oraný Grup I’de 3 hasta (%6,5) Grup II’de 2 hasta (%6); bir yýl içinde mortalite Grup I’de 6 hasta (%13), Grup II’de 2 hastaydý (%6). Parker-Palmer mobilite skoru son kontrolde Grup I’de 5 (daðýlým 3-9), Grup II’de 6,5 (daðýlým 4-9) bulundu. Mann-Whitney U testi ile, Singh indeksi, kollodiyafizer açý ve uç-tepe mesafesi ölçümlerinde iki grup arasýnda anlamlý fark bulunmadý. Ýki gruptaki kötü sonuçlu olgularýn geriye dönük incelemesinde, tekniðe uygun ameliyat yapýlmadýðý için yetmezliklerin geliþtiði gözlemlendi.
SONUÇ: Kendi tecrübemizden elde ettiðimiz çýkarým, asýl önemli sorunun implant seçimi deðil, seçilen implantýn uygun cerrahi teknikle yapýlýp yapýlmadýðýdýr.

AMAÇ: Bu çalýþmada, elektif histerektomi ameliyatý geçirecek hastalarda epidural levobupivakain ve bupivakainin etkilerinin karþýlaþtýrýlmasý amaçlandý.
YÖNTEMLER: ASA I-II grubundaki 50 hasta çalýþmaya dahil edildi. Grup B hastalara 17 ml (85mg) izobarik bupivakain, Grup L hastalara 17 ml (85 mg) izobarik levobupivakain epidural aralýktan uygulandý. Hemodinamik parametreler, epidural blok öncesi, epidural blok baþlangýç, 5., 10., 15., 30., 45., 60., 90. ve 120. dk, ameliyat bitimi, ameliyat sonrasý 15. dk ve 30. dk’lar izlenerek kaydedildi. Duyusal blok seviyesi “pin-prick” ve buz testi ile, motor blok seviyesi ise modifiye Bromage skalasý ile, lokal anestezik verilmesi sonrasý her iki dakikada bir deðerlendirildi. Her iki ilaç için duyusal blok baþlama ve gerileme, duyusal bloðun T6’ya ulaþma süreleri, motor blok baþlama ve gerileme süresi, ilk analjezik gereksinim süresi, ameliyat süresi ve yan etkiler kaydedildi. Cerrahi iþlem baþladýktan sonra aðrý þiddetini belirlemek amacýyla vizüel analog skala (VAS) kullanýldý.
BULGULAR: Gruplar arasýnda demografik özellikler, ASA sýnýflamasý ve hemodinamik parametreler açýsýndan istatistiksel olarak anlamlý bir farklýlýk yoktu (p>0,05). Duyusal ve motor blok baþlama, gerileme süresi, ilk analjezik ihtiyacý süresi açýsýndan istatistiksel olarak anlamlý fark gözlenmedi (p>0,05).
SONUÇ: Benzer özelliklere sahip olmasý nedeniyle epidural anestezi uygulamalarýnda levobupivakainin bupivakaine uygun bir seçenek olabileceði düþünüldü.

AMAÇ: Bu çalýþmada, ürtiker geliþimine neden olabilecek faktörlerin görülme oranlarýnýn saptanmasý ve bu doðrultuda baþvuran hastalarýn bilgilendirilmesi amaçlandý.
YÖNTEMLER: Ý.Ü. Cerrahpaþa Týp Fakültesi Dermatoloji Anabilim Dalýna, Ekim 2007 ile Mart 2008 tarihleri arasýnda baþvuran ve ürtiker tanýsý konulan 60 hasta çalýþmaya alýndý. Veriler yaþ, cinsiyet, hastalýk süreleri ve hastalarýn ifadesi ile ürtiker oluþumuna neden olan gýda veya diðer faktörleri de içeren 22 soruluk anket ile 21 sorudan oluþan Beck depresyon ölçeði kullanýlarak elde edildi. Verilerin istatistiksel incelenmesinde, SPSS for Windows 16.0 istatistik paket programý ve ki-kare testi kullanýldý.
BULGULAR: Çalýþlmada hastalarýn %75’inin kadýn olduðu, hastalarýn %55’inin 6 haftadan daha az süredir ürtikeri olduðu, %45’inin ise ataklarýnýn 6 haftadan daha uzun süre devam ettiði saptandý. Etyolojik faktörler incelendiðinde, ürtikerli hastalarýn atak geliþiminden önceki son 24 saat içerisinde %50’sinin peynir, %46,7’sinin çikolata ve meyve, %45’inin ise turþu yediði saptandý. Hastalarýn %33,3’ünün atak geçirmeden önce çeþitli gruplardan ilaç
içtiði öðrenildi. Araþtýrmaya alýnan hastalarýn %21,7’sinde hekim tarafýndan bir enfeksiyon odaðý saptandý.
SONUÇ: Uygulanan Beck depresyon ölçeði sonucunda hastalarýn tamamýnýn depresyonda olduðu ortaya çýkmýþtýr. Hastalarda ürtikere neden olan faktörler araþtýrýlýrken emosyonel durum da göz önünde bulundurulmalýdýr.

AMAÇ: Meme kanserinde aksiller lenf nodlarýnýn durumu önemli bir prognostik belirleyicidir. Standart histopatolojik yöntemlerle aksiller lenf nodu negatif olarak rapor edilen hastalarýn aslýnda mikrometastazlarý olabilir. Çeþitli yöntemlerle bugüne kadar yapýlan çalýþmalarda %9-33 oranýnda mikrometastaz saptanmýþtýr. Bu çalýþmada, aksiller lenf nodlarý hem kesit sayýsý arttýrýlarak hem de immmünohistokimyasal (‹HK) yöntemle daha da ayrýntýlý incelendi.
YÖNTEMLER: Aksiller lenf nodu metastazý olmayan 31 invaziv meme kanserli hasta çalýþma kapsamýna alýndý. Toplam 458 lenf nodunu içeren 113 parafin bloktan 300 mikrometre arayla iki kesit alýndý ve her bir kesit hematoksilen-eozin (H-E) ve ÝHK yöntemle sitokeratin AE1-AE3 antikoru ile boyandý.
BULGULAR: Otuz bir olgunun 6’sýnda (%19,3) mikrometastaz saptandý. Belirlenen mikrometastazlarda, 3’ünün çapý 0,2-2 mm arasýnda olup, diðer 3’ü izole tümör hücreleri þeklinde daðýlým göstermekteydi. Mikrometastaz ile lenfovasküler invazyon arasýnda ileri düzeyde anlamlý bir iliþki bulundu (p<0,05).
SONUÇ: Standart histopatolojik yöntemlerle deðerlendirilen ve aksiller lenf nodlarý negatif olarak taný alan meme kanserli hastalarda, lenf nodlarýnýn H-E ile boyalý kesit sayýsýnýn arttýrýlmasý ve ÝHK gibi ek inceleme yöntemleriyle deðerlendirilmesi metastaz saptama olasýlýðýný arttýrmaktadýr. Standart histopatolojik yöntemlerle lenf nodu mikrometastazlarý belirlenememektedir.

AMAÇ: Bu çalýþmada, hastanemiz polikliniklerinde hipertansiyon tanýsýyla takip edilen kadýn olgularýn yaþ gruplarýna göre hipertansiyon sýnýflamasý, lipit panelleri arasýndaki iliþki ve geriatrik gruptaki olgularla karþýlaþtýrýlmasý amaçlandý.
YÖNTEMLER: Hastanemizde 2008’de kayýtlý 1100 hipertansif kadýn olgunun, biyokimya laboratuvarýndaki verileri kesitsel olarak deðerlendirildi. Trigliserit düzeyleri ≥400 mg/dl, ilaç yazdýrma ve/veya farklý þikayetle baþvuruda bulunan olgular çalýþmaya dahil edilmedi. Olgular (n=198), ESH/ESC 2007 ve NCEPATPIII kýlavuzlarýna göre deðerlendirildi. Verilerin analizinde ortalama, standart sapma, Student t, ki -kare, Oneway Anova ve Fisher kesin testleri uygulandý. Sonuçlar %95’lik güven aralýðýnda, anlamlýlýk p<0,05 düzeyinde deðerlendirildi.
BULGULAR: Olgularýn yaþ ortalamasý 62,44 ± 12,27, kan basýncý ortalamalarý 164,9 ± 26,1 / 94,5 ± 15,1 mmHg idi. 40-50 yaþ %13,13 (n=26), 51-60 yaþ %28,28 (n=56) olgu vardý. 40-50 yaþ arasý 1. derece, >51 yaþ olgular 2. derece hipertansiyondu. Tüm yaþ gruplarýnda dislipidemi bulunmasýna raðmen trigliserit, kolesterol, HDL-C ve LDL-C ortalamalarý arasýnda anlamlý farklýlýk görülmedi (p>0,05). Geriatrik ve <65 yaþ olgularýn kan basýncý deðerleri, kolesterol, HDL-C ve LDL-C düzeyleri arasýnda istatistiksel olarak anlamlý farklýlýk yok iken (p>0,05), trigliserit düzeyleri geriatrik olgularda anlamlý düzeyde düþüktü (p<0,01).
SONUÇ: Tedaviye raðmen vizit sýrasýnda hipertansiyon saptanmasý ve dislipidemi sýklýðý, kardiyovasküler risk açýsýndan bireysel deðerlendirmenin önemini göstermektedir. Menapoz dönemine özgün deðiþiklikler göz ardý edilmemelidir.

Direkt laringoskopi kullanýlarak yapýlan trakeal entübasyon, cerrahi hastalarýn anestezi yönetiminde önemli bir yer teþkil etmektedir. Olgularýn çoðunda larinks ve glottis direkt laringoskopi ile kolaylýkla görülebilmektedir. Bununla birlikte anestezistler, olgularýn azýnda beklenmedik bir anda zor entübasyonla karþý karþýya kalabilirler. Zor veya baþarýsýz entübasyon, anesteziye baðlý morbidite ve mortalitenin en sýk nedenidir. Bu yazýda, laringeal kitleli 56 yaþýndaki erkek hastanýn genel anestezi indüksiyonu sýrasýnda karþýlaþýlan zor havayolu sunuldu.

Skrotal kese içinde testiküler ve ekstratestiküler kitleler saptanabilir. Tunica albuginea kistleri genelde insidental saptanmalarýna raðmen hastalar aðrý, þiþlik ve iðne baþý büyüklüðünde sert bir kitle ile baþvurabilirler. Bu kistlerin mezotelyal orijinli olduklarý düþünülmektedir. Sol skrotal kitle ile baþvuran 57 yaþýnda erkek hasta olgusunu sunuyoruz.

Ýki yaþýndaki hasta ASA I, 12,5 kg aðýrlýðýnda bir kýz çocuðu idi. Fizik muayenesinde, doðuþtan iki taraflý abdusens paralizisi ve sol fasyal paralizi saptandý. Manyetik rezonans görüntüleme incelemesinde papil ödemi, tümör veya kafa içi basýnç artýþý saptanmadý. Oral muayenede, Mallampati III olarak deðerlendirildi ve hastaya genel anestezi altýnda ameliyat planlandý. Premedikasyon uygulanmayan olguya, sevorane %8 indüksiyonu ile üç kez derin soluk aldýrýlarak hipnoz saðlandý. Kas gevþemesi için vekuronyum 0,1 mg.kg -1 uygulandý. Fentanil 1 mcq.kg -1 ile analjezi saðlandý. Ýlk iki deneme baþarýsýzlýðýndan sonra entübasyon üçüncü denemede ayný hekim tarafýndan baþarýldý. Anestezi idamesinde %40/60 O2/N2O ve sevorane %2 kullanýldý. Ameliyat süresince kardiyak ve hemodinamik parametreler stabil seyretti. Ameliyat sonucunda sorunsuz ekstübe edilen hasta derlenme odasýna alýndý. Kardiyak ve solunumsal parametreler stabil edildikten sonra ilgili klini¤e devredildi. Sonuç olarak, Mobius sendromunun vücutta çoklu sistemleri tutabilen ve orofasyal anomali nedeniyle zor entübasyona neden olabilen bir sendrom olduðu hatýrlanmalýdýr.